الگوي تحوّل وجودي انسان با تكيه بر انديشه عرفاني علامه طهراني و دلالت‌هاي تربيتي آن

هدف از انجام اين پژوهش ارائه الگوي تحوّل وجودي انسان با تكيه بر انديشه عرفاني علامه طهراني ودلالت‌هاي تربيتي آن مي‌باشد. اين پژوهش به روش توصيفي-تحليلي و استنتاجي انجام شده است. منظور از تحوّل وجودي صيرورت و حركت استعلايي وجود انسان به سوي خداگونگي در قوس صعود و عروج نفس انسان از سلسله مراتب عالم براي دستيابي به مقام فناي في الله و بقاي بالله مي باشد. تحوّل وجودي ناظر بر استكمال وجود آدمي و احسن شدن نظام بينشي، گرايشي و كنشي اوست. براساس نظريه حركت جوهري ملاصدرا، آدمي موجودي همواره در حركت و بالتبع هستيِ سلسله مراتبي‌اش، موجودي ذومراتبي است كه در سير استكمالي خويش و با تغيير و دگرگوني در جوهر خود، قادر به طي مراتب مختلف وجودي و در نهايت قرب الي الله خواهد بود. پس از تبيين مفهوم تحول وجودي، مباني فلسفي تحول وجودي انسان با تكيه بر انديشه عرفاني علامه طهراني ارائه شده ؛ سپس به كمك روش استنتاجي پيش‌رونده دلالتهاي تربيتي (اهداف، اصول و روشهاي تربيتي) ناظر بر تحوّل وجودي انسان استخراج شدند.اين اصول تربيتي شامل كسب معرفت و بينش توحيدي، محبت و عشق ورزي، تبعيت، مراقبت، ملازمت ياد خدا با انسان، كمال گروي، كفايت الهي، عقلانيت و وحدت مي‌باشد. در نهايت براساس موارد بدست آمده، الگوي تحول وجودي انسان ترسيم گرديد.