تبيين انديشه‌هاي روان‌شناختي فلسفي ملاصدرا و كاربست دلالت هاي تربيتي آن در نظام تعليم و تربيت رسمي و عمومي

تربيت نفس و روان در پژوهش‌هاي فلسفي تعليم و تربيت اسلامي به ويژه با رويكرد كاربست آن در تربيت رسمي و عمومي از با‌ارزش‌ترين موضوعاتي است كه كانون آگاهي برخي از پژوهشگران اين گستره از علوم انساني قرارگرفته است؛ پژوهش حاضر در جستجوي تبيين انديشه‌هاي روان‌شناختي فلسفي ملاصدرا و استنباط دلالت هاي آن در نظام تربيت رسمي و عمومي است. اين پژوهش از روش تحقيق توصيفي- تحليلي و روش استنتاجي ضرورت بالقياس الي الغير بهره برده است. نتايج پژوهش حكايت از آن دارند كه حكمت صدرايي مي‌تواند پاسخ گوي پرسش‌هاي بنيادين در حوزه نفس شناسي و تربيت آن در نظام تعليم و تربيت رسمي و عمومي باشد. انسان در اين مكتب، متصل به مبدأ و مقصد الهي است كه وجودش مركب از جسم و روح است. همچنين خجستگي او در دو جهان به سعادت عقلاني در بستر رشد تعقل خلاصه مي‌گردد. با توجه به هدف اصلي سند تحول بنيادين در نظام تربيت رسمي و عمومي يعني تحقق حيات طيبه در تربيت و معنايابي حيات طيبه به حيات معقول و تربيت عقلاني در حكمت متعاليه مي توان با برنامه ريزي اين ساحت تربيتي در دوره هاي مختلف تحصيلي به اين هدف سند تحول دست يافت.