ميان‌كنش دكترين صلاحديد و عرف بين المللي

حقوق عرفي يك منبع پوياي حقوق بين الملل است كه به واسطه اشكال مختلف رفتار بازيگران بين المللي مي تواند شكل بگيرد. از جمله اين رفتارها اعمال و استناد به حاشيه صلاحديد است كه مي تواند شكل گيري آن به عنوان قاعده عرفي را مطرح سازد. در اين تحقيق بررسي مي شود آيا استناد دولت ها به حاشيه صلاحديد در مقابل نهاد حل و فصل اختلاف به عنوان دفاع و ارزيابي نهاد مذبور مي تواند منجر به شكل گيري حاشيه صلاحديد به عنوان يك قاعده عرفي گردد يا خير. بدين منظور الزامات مورد نياز براي احراز قاعده عرفي، و همينطور قابليت ها و چالش هاي نهاد حل و فصل اختلاف، به طور اخص ديوان اروپايي حقوق بشر، كه در ايجاد يك قاعده عرفي با آن مواجه است، ارزيابي شده است. مقاله حاضر با تفكيك ميان نقش دولتها و نهادهاي حل و فصل اختلافات نتيجه مي گيرد عليرغم امكان شكل گيري ، داراي محدوديت ها و ابهاماتي در رابطه با تشخيص محتواي حاشيه صلاحديد به عنوان قاعده اي عرفي مي باشد كه قواعد حقوق بين الملل تا كنون پاسخي براي آن ارايه نداده است.