رويكرد كمال‌گرايانۀ نظام ‌‌حقوق اساسي جمهوري اسلامي ايران به ‌‌زندگي‌ مطلوب

زندگي مطلوب شامل باور انسان به غايات و اهدافي است كه تلقّيِ او از امور با ارزشِ زندگي را مشخص كرده و بستر معنابخشي براي حيات وي فراهم مي‌آورد. اين برداشت از خير يا زندگي مطلوب نه‌تنها مادّي نبوده؛ بلكه عميقاً از درونِ لايه‌هاي ذهنيِ فرد نشأت گرفته و همچون باوري مقدّس به زندگي او جهت مي‌دهد. دين، اخلاق، فرهنگ، هنر و تجربيات زيبايي‌شناختي ازجمله حوزه‌هايي هستند كه مي‌توانند برداشت‌هاي زندگي مطلوب را براي افراد جامعه تعريف كنند. تحقيق حاضر با هدف پاسخ به اين سؤال كه رويكرد نظام حقوق اساسي جمهوري اسلامي ايران به زندگي مطلوبِ شهروند چيست و اين رويكرد چه تأثيري بر مناسبات شهروند و حكومت دارد؟ به رشتۀ تحرير درآمده و بدين منظور پس از بررسيِ رويكردهاي كمال‌گرا و بي‌طرفِ نظام‌هاي حقوق اساسي، به اثبات رويكرد كمال‌گرايانۀ نظام حقوق اساسي جمهوري اسلامي ايران در سطوح هنجاري و ساختاري پرداخته و آثار اين موضوع بر حقوق شهروندي، نحوۀ مديريت منابع عمومي و سياست‌ورزيِ خارجي را تحليل نموده است. با انجام تحليل مقايسه‌اي ميان كمال‌گراييِ كلاسيك يوناني، ليبرال، جامعه‌گرا و ديني، نگارنده رويكرد نظام حقوق اساسي ايران به زندگي مطلوب را كمال‌گراييِ ديني تلقّي كرده و قائل به كاستيِ كمال‌گرايي و بي‌طرفيِ محضِ حكومت نسبت به خير است. رهيافت مقاله مؤيد آن است كه قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران با هدف رفع مناقشات و آثار كمال‌گراييِ محض بر حق‌ها و منابع عمومي، به برخي شاخص‌هاي جمهوري‌مآبانۀ تصريح دارد كه مستلزم اهتمام و توجه عمليِ كارگزاران و نهاهاي عمومي است.