كاركرد اجتماعي غذاي ايراني در مراسم آييني-مذهبي: قدرت، باور، ارزش

غذا به عنوان يك شيوه ارتباطي ميان افراد مختلف جامعه مي‏تواند تجربه‏اي فردي را به تجربه جمعي تبديل كند. اين مقاله قصد دارد كاركرد اجتماعي غذا در جامعه ايران را در چهارچوب نشانه-معناشناسي اجتماعي بررسي كند. پيكره مورد مطالعه غذاي نذري مي‏باشد كه ارزش‏ها و باورهاي خاصي را براي هر فرد شيعه ايراني تداعي مي‏كند. علت انتخاب غذاي نذري آن است كه داراي ارزش‏هاي متعالي است و نه تنها مانند غذاهاي غيرآييني پيونددهنده ميان افراد اجتماع است، بلكه داراي وجاهتي مذهبي است و نقش از پيش تعيين‏شده اي را ايفا مي‏نمايد؛ تنها مسئله لذت بردن از غذا نيست، بلكه آرزوي رسيدن به چيزي، يا برآورده شدن حاجتي در آن مستتر مي‏باشد. اين مقاله نشان مي‏دهد كه اولا غذاي نذري ارزش مذهبي دارد، ثانيا در ضمن برهم‏زدن لايه‏هاي قدرت خود موجب شكل‏گيري لايه‏هاي تازه‏اي از قدرت مي‏گردد و لذت از طريق حواس را به شناخت پيوند مي‏دهد و در نهايت، نظام بينانشانه‏اي به‏‏وجود مي‏آورد.