نقش كاربردشناختي اجتماعي ضرب المثل ها در يادگيري زبان فارسي

ضرب المثل هاي فارسي افكار خردمندانۀ نسل هاي پيشين ايرانيان است كه معمولاً در قالب زباني كوتاه، آهنگين و ادبي به ويژه شعري هستند. اغلب اين ضرب المثل ها معاني و ساختاري ساده دارند كه به آساني مي توان آن ها را به خاطر سپرد و در ارتباط هاي شفاهي و نوشتاري به كار برد. مقاله هاي بسياري ضرب المثل هاي فارسي را از منظرهاي متفاوتي بررسي نموده اند؛ اما به اهميت اين ضرب المثل ها در افزايش سواد فرهنگي اجتماعي و توانش زبان شناسي اجتماعي و كاربردشناختي به عنوان بخشي از توانش ارتباطي فارسي آموزان توجهي نشده است. در اين مقاله با روش اسنادي، به نقش ضرب المثل ها در بازنمايي و يادگيري بعضي از مؤلفه هاي فرهنگي اجتماعي زبان فارسي (ادب، تعارفات، جمع گرايي، و ...) پرداخته مي شود. سپس طبقه بندي اي از ضرب المثل ها از آسان به سخت پيشنهاد و الگوي اصلاح شدۀ ريچموند (1987) براي مقايسۀ شباهت ها و تفاوت هاي ضرب المثل هاي فارسي با ضرب المثل هاي زبان مادري فارسي آموزان ارائه مي گردد.