واكنش عملكرد و اجزاء عملكرد توده‌هاي بالنگوي شهري (Lallemantia iberica L.) به سيستم‌هاي مختلف خاك‌ورزي در شرايط ديم

اين آزمايش به منظور بررسي واكنش توده‌هاي بالنگوي شهري به سيستم‌هاي مختلف خاكورزي در قالب طرح بلوك‌هاي كامل تصادفي به‌صورت اسپيليت پلات با سه تكرار در سال زراعي 7-1396 در دو منطقه معتدل خرم‌آباد و معتدل سرد كمالوند اجرا شد. سه روش خاك‌ورزي (خاك‌ورزي مرسوم، حداقل و بدون خاكورزي) در كرت‌هاي اصلي و پنج توده بالنگوي شهري (تكاب، كليبر، كردستان، نظركهريزي و جلفا) در كرت‌هاي فرعي قرار گرفتند. نتايج نشان داد كه در هر دو منطقه روش كم‌خاكورزي باعث افزايش تعداد دانه در فندقه شد. در خرم‌آباد بيشترين وزن هزار دانه در توده تكاب در روش كم خاكورزي (3/19 گرم) مشاهده شد كه با ارقام كردستان و جلفا تفاوت معني‌داري نداشت. بيشترين عملكرد دانه از توده كردستان در روش كم خاكورزي (477 كيلوگرم در هكتار) و كمترين آن از توده كليبر در روش بي‌خاكورزي (181 كيلوگرم در هكتار) بدست آمد. در كمالوند بيشترين وزن هزار دانه از توده نظركهريزي در روش كم خاكورزي (2/17 گرم) بدون تفاوت معني‌دار با توده‌هاي تكاب و كردستان و كمترين آن از توده كليبر در روش بي‌خاكورزي (1/26گرم) بدست آمد. بيشترين عملكرد دانه از توده كليبر در روش كم خاكورزي (330 كيلوگرم در هكتار) و كمترين آن از ارقام تكاب و كليبر بدون تفاوت معني‌دار در روش بي‌خاكورزي (213/3 كيلوگرم در هكتار) بدست آمد. كليه صفات مورد بررسي به جز ارتفاع بوته در منطقه معتدل خرم‌آباد برتري معني‌داري نسبت به منطقه سرد كمالوند داشتند. شرايط دمايي مناسب‌تر و منطبق با مراحل نمويي در خرم‌آباد موجب بهبود رشد و مراحل نموي گياه بالنگو شهري گرديد.