بررسي عوامل مؤثر در برقراري ارتباط بين دانشجويان و اساتيد دانشگاه علوم پزشكي مشهد

مقدمه: برقراري ارتباط مؤثر بين استادان و دانشجويان يكي از مسائل كليدي در محيط دانشگاه است و اين ارتباط مي‌تواند بر موفقيت تحصيلي و شغلي دانشجويان تأثير زيادي داشته باشد. هدف اين مطالعه، شناسايي عوامل مؤثر بر ارتباط دانشجويان و استادان در دانشگاه علوم پزشكي مشهد بود. روش بررسي: اين مطالعه توصيفي-مقطعي در سال 1401 انجام شد. جامعه مورد مطالعه شامل دانشجويان پزشكي در مقطع علوم پايه بودند. براي جمع‌آوري داده‌ها از يك پرسشنامه استاندارد شامل اطلاعات دموگرافيك و 35 سوال در مورد عوامل مؤثر بر ارتباط دانشجو با استاد استفاده شد. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS و آزمون t مستقل تحليل شدند. نتايج: در اين مطالعه، 69% از دانشجويان مرد بودند و 73% مجرد بودند. براساس نظر دانشجويان، فن بيان استاد (77%)، وضعيت ظاهري استاد (33%)، مرتبه استاد (31.5%)، حفظ حرمت و احترام دانشجو توسط استاد (25%)، همدلي و درك متقابل استاد (19%) بيشترين تأثير را در برقراري ارتباط دانشجويان و استادان داشتند. در عين حال، نزديكي سني استاد با دانشجو (15%)، خوب گوش دادن و پاسخ مناسب استاد به سوالات (15%)، انتقادپذيري استاد (13%)، استفاده از تكنيك‌هاي ارتباطي (10%) و رعايت نكات اخلاقي توسط استاد (9%) كمترين تأثير را داشتند. نتيجه‌گيري: به نظر مي‌رسد كه اكثر عوامل ارتباطي مهم هستند و بايد به آن‌ها توجه شود. بهبود اين ارتباطات و تمركز بر عوامل مؤثر در آن‌ها مي‌تواند به بهبود وضعيت تحصيلي دانشجويان كمك كند و از نظر سازماني منجر به كارايي و عملكرد بهتر دانشگاه شود.