امكان سنجي قلمروپايي در مسكن معاصر به جهت خلوت گزيني ساكنين(مورد پژوهي: آپارتمان هاي مسكوني كوتاه مرتبه در شهر تهران)

مقدمه:امروزه در كلان شهر تهران به دلايل متعددي مساحت آپارتمان ها تنزل يافته است كه در اين راستا توجه معماران در طراحي فضاي داخلي مساكن معطوف به عملكردگرايي و استفاده هرچه بيشتر از فضاها گرديده كه اين مهم منجر به يكپارچگي قلمروها و تجاوز به خلوت ساكنين شده است. از اين حيث هدف اصلي اين پژوهش بررسي وضع موجود در آپارتمان هاي مسكوني كوتاه مرتبه شهر تهران از منظر نحوه قلمروپايي و ارائه راهبردهاي كاربردي به جهت خلوت گزيني در آپارتمان هاي مسكوني كوتاه مرتبه در شهر تهران مي باشد. روش تحقيق: پژوهش از نظر روش شناسي توصيفي-تحليلي و پيمايشي است و محدوده پژوهش شامل تعدادي از آپارتمان مسكوني كوتاه مرتبه با مساحت پايين در شهر تهران است. جامعه آماري پژوهش شامل متخصصان در حوزه طراحي ساختمان هاي مسكوني، اساتيد و پژوهشگران اين حوزه مي باشد. روش تجزيه و تحليل داده ها با استفاده از آزمون تي تست، فريدمن، تحليل عاملي و روش مدل سازي معادلات ساختاري مي باشد.نتايج و بحث: بر اساس نتايج حاصل از تحقيق، طراحان مي توانند به منظور خلوت گزيني در مسكن آپارتماني معاصر از طريق قلمروپايي، از هر سه مولفه كالبدي، معنايي و فرهنگي-اجتماعي به صورت توامان بهره بگيرند.نتيجه گيري: به منظور پياده سازي هر يك از مولفه هاي مذكور مي توانند از راهبردهايي چون تفكيك قلمروهاي خصوصي،نيمه خصوصي و عمومي و رعايت سلسله مراتب دسترسي به هريك از قلمروهاي مذكور، رعايت اصل محرميت در نظام ورودي آپارتمان ها، بهره گيري از مبلمان و چيدمان انعطاف پذير در فضاي داخلي آپارتمان ها و... استفاده نمايند.