بررسي نقش مخاطرات طبيعي و مديريت بحران در آمايش سرزمين مطالعه موردي: استان كرمانشاه

مخاطرات طبيعي حوادثي تهديدآميز هستند كه خسارات جاني و مالي فراواني به دنبال دارند. اين مخاطرات تنها منحصر به زمان وقوع نيست بلكه به دليل پيامدهاي اجتماعي كه دارند سال هاي سال گريبان گير مردم منطقه خواهند بود. در چنين مواردي كه آثار مخاطرات طبيعي در زندگي انسان ها تظاهر مي يابد از اين گونه مخاطرات با عنوان بلاياي طبيعي ياد مي شود و در آمايش شهري نقش اين مخاطرات حائز اهميت است. هدف پژوهش حاضر بررسي نقش مخاطرات طبيعي و مديريت بحران در آمايش سرزمين در استان كرمانشاه است. پژوهش حاضر از لحاظ هدف كاربردي و با توجه به ماهيت موضوع و مؤلفه هاي مورد بررسي، رويكرد حاكم بر فرآيند پژوهش، تركيبي از روش هاي «توصيفي- تحليلي» است. جمع آوري اطلاعات و داده ها به دو صورت «اسنادي و پيمايشي» انجام پذيرفته است. و جهت تحليل و وزن گذاري داده‌هاي از مدلFAHP و نرم افزارGIS   ARC(سيستم اطلاعات جغرافيايي) براي بررسي نحوه ي پراكنش مخاطرات طبيعي اقدام شده است. يافته هاي حاصل از پژوهش نشان مي دهد كه از لحاظ وضعيت مخاطرات طبيعي (زلزله، سيل، خشكسالي، زمين لغزش) ،54 درصد از سطح استان در وضعيت خطرپذيري كم و خيلي كم، 21 درصد در وضعيت خطر پذيري متوسط  و در نهايت 8.36 درصد در وضعيت خطرپذيري خيلي زياد قرار دارد. نتايج حاكي از آن است از لحاظ مخاطرات طبيعي(زلزله، سيل، خشكسالي، زمين لغزش)  استان كرمانشاه در وضعيت متوسطي قرار گرفته است.