شناسايي و تحليل الگوي گسترش كلان ‌شهر اهواز در بازه زماني 1360 تا 1400

شهرنشيني، رشد شهري و گسترش نامطلوب آن به عنوان پديده اي جهاني، همۀ كشورهاي جهان را تحت تاثير قرار داده است. در دهه هاي اخير در ايران رشد و گسترش شهرها به صورت نوعي معضل يا مسأله نمايان شده است و شهر اهواز نيز از اين مسائل جدا نيست. هدف اين پژوهش شناسايي و تحليل الگوي گسترش ‌شهر اهواز در بازه زماني 1360 تا 1400 است. اين پژوهش از لحاظ ماهيت هدف كاربردي و از نظر روش شناسي توصيفي- تحليلي مي باشد و به دنبال بررسي روند گسترش فيزيكي و الگوي گسترش شهر اهواز در افق 1400 است. براي دستيابي اهدف ابتدا روند گسترش فيزيكي در دوره 35 ساله (1360 تا 1395) بررسي شد و سپس 14 شاخص براي بررسي گسترش بهينه توسعه شهر اهواز در افق 1400 استخراج شدند كه با استفاده از منطق فازي (FUZZY) اين شاخص ها استاندارد شدند و در ادامه براي مدل بهينه با استفاده از مدل تحليل تركيبي ANPDEMATEL سه سطح براي گسترش اين شهر مشخص شده كه در تركيب با OVERLAYFUZZY و GAMA 9/0 در محيط GIS نقشه هاي خروجي نيز با استفاده از نرم افزار هاي ENVI و Arc GIS استخراج شد. نتايج نشان داد در سطح مدل هاي پيش بيني كننده اراضي كشاورزي با وزن هاي 0.101 و 0.118 بيشترين اهميت و مهم ترين عامل تغيير يافته در روند گسترش فيزيكي شهر اهوا بوده است. همچنين خروجي سطح بندي گسترش فيزيكي در افق 1400 مشخص شد كه بهترين مكان در محدوده بلافصل منطقه 8 شهري و عدم قرارگيري بر سايت زمين هاي كشاورزي در اين شهر مي باشد.