سنجش و ارزيابي نابرابري مناطق شهري در برخورداري از شاخص‌هاي تركيبي توسعه (مطالعه موردي: كلان‌شهر اهواز)

شناخت نابرابري فضايي و عدم تعادل منطقه اي در چارچوب محدوده هاي مختلف جغرافيايي و سياست‌گزاري در جهت رفع و كاهش آن از مقولات بسيار مهم برنامه ريزي منطقه اي به شمار مي آيد. ابعاد نابرابري فضايي در حوزه هاي مختلف اقتصادي، اجتماعي، درماني و غيره قابل بحث است. از اين رو، نيل به پيشرفت و توسعه‌ي فراگير در آينده، مستلزم شناخت موقعيت مناطق و نواحي در ابعاد مختلف است. در اين راستا، پژوهش حاضر با هدف سنجش نابرابري فضايي درون شهري كلان‌شهر اهواز در برخورداري از شاخص هاي تركيبي توسعه انجام شده است. با توجه به مؤلفه هاي مورد بررسي، رويكرد مطالعاتي حاكم بر اين پژوهش توصيفي تحليلي است. اين پژوهش سعي دارد با استفاده از 54 متغير و با بهره گيري از مدل ELECTRE سطح بندي و ميزان نابرابري هاي موجود را ميان مناطق كلان‌شهر اهواز تعيين نمايد. نتايج حاصل از اين پژوهش نشان مي دهد پراكنش توسعه، نامتعادل بوده و بين مناطق، از نظر توسعه يافتگي نابرابري و شكاف وجود دارد و اين نابرابري در بخش هاي مختلف اجتماعي، اقتصادي، خدماتي، بهداشتي درماني و كالبدي خود را نشان مي دهد. به طوري كه بر اساس نتايج حاصل از تكنيك الكتره، منطقه‌ي 2 در سطح برخوردار، مناطق 1 و 3 در سطح نيمه برخوردار، منطقه‌ي 4 در سطح كم برخوردار و مناطق 6، 7 و 8 در رده‌ي محروم يا عدم برخوردار قرار گرفته اند؛ بنابراين براي كاهش ميزان نابرابري هاي توسعه يافتگي در كلان‌شهر اهواز براساس يافته هاي پژوهش، پيشنهاد مي شود توزيع شاخص هاي توسعه به سمت رشد متوازن هدايت شوند.