تحليلي بر نابرابري‌هاي فضايي با رويكرد آمايش سرزمين (مطالعه‌ي موردي: استان بوشهر)

استان بوشهر با برخورداري از توان  بالقوه و بالفعل محيطي و اقتصادي، در زمينه ي توسعه با توزيع ناعادلانه ي امكانات و خدمات در كنار موقعيت مرزي با عدم تعادل فضايي و چالش هاي اجتماعي روبه رو است. توسعه ي استان در نظام برنامه ريزي مي تواند نقش تعيين كننده اي در پايداري و امنيت پايدار منطقه ي جنوب داشته باشد. هدف گذاري پژوهش از نوع كاربردي و روش شناسي آن توصيفي و تحليلي است. ابتدا اوزان شاخص ها به روش FUZZY محاسبه و سپس با استفاده از مدل VIKOR  شهرستان ها اولويت بندي شده است. مطابق تحليل ها، شهرستان بوشهر برخوردارترين شهرستان استان و در رتبه ي بعدي شهرستان هاي عسلويه، كنگان و جم قرار دارند. شهرستان دشتستان نيز پايين ترين سطح برخورداري را دارد. صنعت به عنوان بخش پيشروي اقتصادي بيش ترين نقش را در تعيين سطح توسعه ي شهرستان ها و هم چنين ايجاد عدم تعادل ها ايفا كرده است. بارگذاري بيش از ظرفيت صنعت در شهرستان ها موجب بروز آلودگي ها  و آثار مخرب زيست محيطي شده و ساختار نظام سكونتگاهي را با چالش و تهديدهاي اساسي روبه رو خواهد كرد هم چنين عدم تعادل هاي ايجاد شده پيامدهايي نظير بيكاري، فقر، ناامني و ناپايداري سكونتگاه ها را به وجود خواهد آورد. برنامه ريزي در قالب آمايش سرزمين در ايجاد ساختار فضايي متعادل منطقه ضروري تشخيص داده مي شود. از مهم‌ترين پيشنهادهاي پژوهش مي توان به بهره گيري از تمام ظرفيت هاي استان در راستاي تعادل بخشي اشاره كرد به طوري كه شمال محدوده از ظرفيت و توان بالايي در زمينه ي گردشگري برخوردار است كه در صورت بهره گيري از آن مي تواند نقش بسزايي در بهبود و تعادل بخشي منطقه داشته باشد.