تحليل فضايي شاخص هاي كمي و كيفي مسكن در سطح نواحي شهر ايذه

روند شتابان شهرنشيني و رشد جمعيت در سه دهه گذشته در كشورهاي در حال توسعه و به ويژه در كشور ايران، مسائل بسياري در ابعاد اجتماعي، اقتصادي و سياسي به همراه داشته است و تهيه برنامه اي جامع در بازار مسكن را ضروري ساخته است. براي چنين برنامه اي شاخص هاي مسكن و ارزيابي آنها ابزار مناسبي جهت سنجش نيازهاي بخش مسكن در كشور است.هدف اصلي اين پژوهش تحليل فضايي شاخص هاي كمي و كيفي مسكن در سطح نواحي شهر ايذه مي باشد. پژوهش حاضر از نظر ماهيت، نظري – كاربردي و از لحاظ روش مطالعه، توصيفي – تحليلي است. براي سنجش تفاوت بين نواحي 5 گانه شهر ايذه از 9 شاخص كمي و كيفي مسكن بهره گرفته شده است. سپس بعد از جمع آوري اطلاعات و داده هاي آماري، از تكنيك تصميم گيري تاپسيس فازي و سيستم اطلاعات جغرافيايي (GIS) استفاده شده است. در مدل تصميم گيري تاپسيس فازي، ناحيه 2 و 3 با وزن 0.582 و 0.588 در سطح برخوردار، ناحيه4 با وزن 0.392 نيمه برخوردار و نواحي 1 و 5 با وزن 0.368 و 0.364 در سطح برخورداري كم قرار گرفته اند. بصورت كلي نتيجۀ نهايي اين پژوهش، عدم انطباق توزيع شاخص هاي كمي و كيفي مسكن در سطح نواحي شهر ايذه را نشان مي دهد.