سنجش مطلوبيت پياده ‌راه نادري شهر اهواز بر اساس مؤلفه‌هاي كيفي

امروزه حضور گسترده وسايل نقليه و هم چنين سهم روزافزون معابر سواره در ساختار شهرها، مشكلاتي را ايجاد كرد و سبب گرديده كه پياده راه ها صرفاً به محل هايي براي گذر اختصاص داده شوند. در صورتي كه پياده راه ها مي توانند نقش مكملي را در ارتباط با ديگر شبكه هاي حمل و نقل ايفا نمايند و سبب بهبود حيات مدني در مراكز شهري گردند. در اين پژوهش هدف سنجش مطلوبيت پياده راه هاي شهري براساس مؤلفه هاي كيفي در پياده راه نادري شهر اهواز است. پژوهش حاضر از نظر ماهيت، نظري-كاربردي و از لحاظ روش مطالعه، توصيفي- تحليلي است. گردآوري اطلاعات به صورت كتابخانه اي و ميداني بوده است. جامعه ي آماري پژوهش شامل افراد پياده رو و ساكن مركز تجاري شهر اهواز است كه بصورت تصادفي 320 نفر از افراد پياده رو و ساكن در طول يك هفته به حجم نمونه انتخاب شدند. پايايي داده ها بوسيله ي آزمون كرونباخ 0.813 محاسبه شد. براي تحليل داده ها از آزمون هاي آماري SPSS بهره گرفته شد. نتايج تحليل نشان مي دهد كه پياده رو نادري شهر اهواز با ويژگي هاي يك پياده رو مطلوب فاصله دارد. از ميان شاخص هاي مورد بررسي، شاخص جذابيت و سرزندگي با ميانگين2.96 و دسترسي با 2.82 نسبت به ديگر شاخص ها، از وضعيت مناسب تري برخودار هستند. لازم به ذكر است كه امنيت، مبلمان و كاربري هاي مختلط در پياده رو بايد مورد توجه جدي قرار گيرد. تا شهروندان بتوانند آزادانه و با امنيت و آسايش كامل به پياده روي و تفريح بپردازند.