ارزيابي عملكرد خطوط اتوبوسراني شهر اصفهان با مدل تحليل پوششي داده ها (مطالعه موردي: خطوطي كه با خط يك مترو همپوشاني دارند)

زمينه و هدف: فقدان يك سيستم حمل و نقل كارا يكي از موانع رشد و توسعه هر كشوري بشمار مي‌رود. در ميان انواع حمل و نقل درون شهري نقش اتوبوسراني برجسته‌تر از ساير روش هاست. با توجه به اينكه خطوط اتوبوسراني بيشترين نقش و سهم را در حمل و نقل درون شهري كشور را دارند، بنابراين بايد از كارآيي لازم برخوردار باشند. در اين پژوهش كارآيي خطوط همراستا با خط يك مترو در اصفهان با استفاده از تكنيك تحليل پوششي داده‌ها، مورد ارزيابي قرار گرفته است.روش بررسي: روش تحقيق در اين پژوهش به لحاظ هدف ازنوع كاربردي و به لحاظ ماهيت توصيفي-تحليلي و شيوه گردآوري اطلاعات در حوزه كتابخانه‌اي بوده است. به منظور تحليل داده‌ها و ارزيابي عملكرد، اطلاعات عملكردي 15 خط به عنوان واحد‌هاي توليدي يا DMU‌ها در بازه زماني نه ماهه اول سال 1400، شامل 5 متغير ورودي و يك متغير خروجي از طريق سامانه مديريت مكانيزه ناوگان(AVL) مستقر در شركت واحد اتوبوسراني اصفهان استخراج و با استفاده از نرم‌افزار DEA SOLVER وDEAFrontier نسبت به ارزيابي كارآيي آن‌ها اقدام گرديد.يافته‌ها و نتيجه‌گيري: از مجموع 15 خط مورد مطالعه، خطوط شماره10،17،70،81و82 با توجه به نسبت ورودي‌ها و خروجي و شرايط موجود از كارآيي لازم برخوردار نبوده‌اند كه از اين تعداد سه خط 17،70 و81 به صورت خصوصي اداره مي‌شوند. موضوع مهم در اين پژوهش كارآيي بيشتر خطوطي است كه ميزان مسافر جابجا شده بيشتري داشته و همپوشاني كمتري در آن‌ها بوده كه نشان از اهميت متغير حجم مسافر در ارزيابي كارايي خطوط اتوبوسراني مي‌باشد.