واكاوي علل ناكامي شهرهاي جديد در ايران

زمينه و هدف: يك دهه بعد از انقلاب براي ساماندهي نظام شهري كشور، احداث شهرهاي جديد در اطراف مادرشهرها و مراكز شهري پرجمعيت در دستور كار وزارت راه و شهرسازي قرار گرفت. امّا نتايج مورد انتظار يعني نظامند كردن شهرنشيني و توسعه شهرسازي كشور حاصل نشده است. اين مقاله با هدف بررسي عوامل  ناكامي  اهداف شهرهاي جديد در ايران تدوين شده است.روش بررسي: جامعه هدف شهرهاي جديد در ايران  و جامعه نمونه تحقيق را 50 نفر از اساتيد جغرافيا با تخصص برنامه ريزي  شهري تشكيل مي دهند. در اين راستا 6 شاخص در  27 گويه مورد استفاده قرار گرفته اند.يافته ها و نتيجه گيري: نتايج تحقيق حاصل از تكنيك دلفي نشان داد كه، فقدان طرح آمايش سرزمين  با 94/3  به عنوان تأثير گذارترين و بعد از آن مشكلات مربوط به  ساختار اشتغال و عدم دستيابي به خودكفايي شغلي با 78/3، بي توجهي به مطالعات محيطي- جغرافيايي با32/3و  بي ثباتي سياست هاي شهرسازي و تغيير مستمر رويكردها در حوزه مسكن  و شهرسازي با 92/2 از عوامل ديگر ناكامي شهرهاي جديد به حساب مي آيند. همچنين  نتايج آزمون فريدمن نيز نشان دهنده آن است كه شاخص هاي فني -  مهندسي و اقتصادي به ترتيب با ميانگين 58/5 و 12/5، نسبت به ديگر شاخص ها، ارجحيت دارند. نتايج تحليل عاملي نشان مي دهد كه  فقدان طرح آمايش سرزمين و كم توجهي به مطالعات جغرافيايي؛ عدم توجه به فاصله، مشكلات مرتبط با اصول نامه ريزي شهرهاي جديد و افزايش هزينه خدمات شهري به عنوان مهم ترين عوامل ناكامي شهرهاي جديد شناخته شدند.