ضرورت تغيير الگوي توسعه شهري معاصر با بازآفريني الگوهاي سنتي(مطالعه موردي: شهر اردبيل)

زمينه و هدف: بر اساس مطالعات انجام شده در دهه هاي اخير، تغيير الگوي شهرسازي سنتي به مدرن با چالش هايي همراه بوده است. در مطالعه اي كه در شهر اردبيل صورت گرفته است، از مهمترين چالش هاي حال حاضر مي توان به مواردي همچون رشد و توسعه بي رويه شهر، ناموزون و نامتعادل بودن، گسست و بي نظمي در فضاي شهري، عدم تناسب سرانه ها، زمين هاي باير و رها شده در داخل و اطراف شهر، عدم تناسب طراحي شهري با اوضاع جغرافيايي، تحميل هزينه هاي سنگين حمل و نقل شهري و ترافيكي و همچنين عدم توجه كافي به مسائل زيربنايي را اشاره داشت. هدف اصلي اين پژوهش تحليل و بررسي الگوي شهرسازي معاصر در شهر اردبيل و احياء و بازآفريني الگوي شهرسازي سنتي به منظور حفظ بافت اصيل ايراني در شهرسازي مدرن و همچنين نمايش پيامدهاي بي توجهي به داشته هاي غني شهرسازي ايراني است.روش بررسي:  ماهيت روش انجام اين پژوهش توصيفي-تحليلي با رويكرد كاربردي مي باشد كه با استفاده از روش كتابخانه اي و ميداني پيش رفته است. جامعه آماري تحقيق شهر اردبيل است كه رشد و توسعه شهري و جمعيتي طِي سال هاي 1335 الي 1400 مورد بررسي قرار گرفته است. براي نظارت و بررسي رشد افقي شهر از تصاوير ماهواره لندست استفاده شده و آناليزهاي آماري با روش توزيع چاركي انجام گرفته است.   يافته ها و نتيجه گيري: طبق نتايج بدست آمده از اين مطالعه مشخص مي گردد كه ساختار منسجم و منظم شهري از بين رفته است و شاهد رشد افقي شهر و عدم تناسب مساحت و جمعيت شهري و توزيع ناموزون جمعيت در سطح شهر است. همچنين براساس بررسي ها و تحقيقات صورت گرفته، الگوي شهرسازي منسجم با ساختار محله اي و منظم با محيط طبيعي و فرهنگي، مؤثرترين الگو براي حل مسائل و مشكلات شهري است و اين الگو به شهرسازي بومي گرايش دارد. احياي الگوهاي سنتي در شهرسازي مدرن مي تواند مثمر ثمر باشد و نقش مكمل را ايفا كند.