بررسي ميزان تأثير معيارهاي اقليمي در طراحي مساكن روستايي (مطالعه موردي: شهرستان‌هاي دهلران و ايوان- استان ايلام )

بشر همواره به دنبال راهي براي رفع نيازهاي خود بوده است. از ابتداي تاريخ، مسكن مكاني براي نيل به اين خواسته منطقي بوده است و با شكل‌گيري مساكن در كنار هم كيفيت راه خود را به‌سوي كسب آرامش طي نموده است. از طرفي شرايط محيطي و اقليمي در شكل‌گيري مسكن در روستاها اثرگذار بوده و از الگوهاي مناسبي در يك فرايند تاريخي در جهت توسعه پايدار پيروي نموده است. بر اساس تجربه‌هاي روستاييان برحسب نيازهاي معيشتي و اقليمي در طول تاريخ مي‌توان الگوي مناسب مسكن روستايي را مورد تحليل قرارداد و با كشف و معرفي اين الگوها مي‌توان آن‌ها را به‌صورت بخشي از اصول و ضوابط هويت‌ساز مسكن روستايي مورداستفاده قرارداد. استان ايلام، داراي چهار اقليم در سطح خود مي‌باشد كه سبب شده الگوهاي متنوعي در شكل‌گيري بافت‌هاي روستايي و شهري پديد آيد. اقليم در شكل‌گيري فرم، جهت‌گيري و استقرار ساختمان، بافت و ديگر خصوصيات مسكن نقش به سزايي داشته است. هدف از انجام اين تحقيق رعايت الزامات لازم جهت طراحي بهينه‌ترين الگوي مسكن روستاييان در نواحي مختلف استان ايلام بوده كه نياز اساسي مهندسان براي طراحي‌هاي معمارانه و سازه‌اي اين مساكن مي‌باشند. روش تحقيق توصيفي تحليلي بوده كه به‌صورت ميداني از طريق توزيع پرسشنامه و غيرمستقيم به‌صورت كتابخانه‌اي انجام‌شده است. با استفاده از ابزار پرسشنامه مقايسه زوجيAHP نمودارهاي لازم به‌دست‌آمده است. نتايج اين پژوهش نشان مي‌دهد، در طراحي مسكن روستايي شهرستان دهلران و ايوان از ميان عوامل اقليمي، در شهرستان ايوان بارش به ميزان 0.833 بيشترين تأثير و در شهرستان دهلران تابش به ميزان 0.875 بيشترين تأثير را دارد.