واكاوي رويكردهاي احياي فضاهاي گمشدۀ شهري (مطالعه موردي: فضاي رودكنار مهران‌رود شهر تبريز)

زمينه و هدف: وجود رودخانه در منظر شهري مزيّتي نسبت به ديگر شهرهايي است كه بهره‌اي از آن نبرده‌اند امّا چنانچه فضاي شهري پيرامون رودخانه پاسخ‌دهي لازم را نداشته باشد، تبديل به تهديدي جدّي خواهد شد. مهران‌رود در تبريز نيز به‌عنوان يكي از عناصر اصلي استخوان‌بندي شهر شناخته مي‌شود و حضورش در تمامي طول شهر مشهود است. در دهه‌هاي اخير فراموشي مهران‌رود در تبريز سبب گرديده تا لبه آن هرگز نتواند به‌عنوان يك فضاي شهري موّفق عمل كند. لذا در نتيجه اقدامات فوق و نياز به ضرورت ارتقاء كيفي محيط مي‌توان با نگاه دوباره به حاشيه رودخانه و احياي آن به‌عنوان شريان حياتي شهر فرصت تقويت ارتباطات اجتماعي را ايجاد نمود.روش بررسي: اين پژوهش با روش توصيفي- تحليلي است؛ پس از بررسي مباني نظري فضاهاي گمشده شهري و بهره‌گيري از آن در باز طراحي فضاهاي رودكنار با رويكرد احياي اين فضا، يه چارچوب نظري پيشنهاد مي‌شود كه با مباني‌نظري حاضر، پروژه‌اي كاربردي در جهت احياي فضاها گمشده رودكنار ارائه مي‌گردد.يافته ها و نتيجه گيري: نتايج نشان مي‌دهد كه رودخانه‌هاي شهري منابع سرشاري از ظرفيت‌هاي طبيعي هستند كه با طراحي درست و همخوان با بستر و زمينه قرارگيري خود و حداقل مداخله كالبدي ممكن مي‌توانند به پتانسيل‌هاي ارزشمند و شاخص طبيعي، تفريحي، گردشگري، فرهنگي، تجاري و... تبديل شوند. استفاده به جا، درست و اصولي از اين تجربيات مي‌تواند در موفقيت لبۀ رودكنار‌ها تأثير بسزايي داشته باشد.