تحليل تطبيقي حكمراني خوب شهري(مطالعه موردي مناطق 4 و5 شهر اهواز)

زمينه و هدف: رشد شهري در قرن بيستم سهم جمعيت شهرنشين را به شدت افزايش داد وشهرنشيني را به شيوه غالب زندگي تبديل كرد.امروزه با گسترش و پيچيدگي نظام شهري و شهرنشيني، دولتمردان و مسئولين ديگربه تنهايي قادر به كنترل و هدايت جوامع شهري و پاسخ به نيازهاي روزافزون توسعه شهري نيستند. در اين حالت فرايندي از همياري دولت، بخش عمومي، جامعۀ مدني و بخش خصوصي شكل مي گيرد كه حكمروايي شهري ناميده مي شود.اين پژوهش با هدف تحليل تطبيقي حكمراني خوب شهري(مطالعه موردي مناطق 4 و5 شهر اهوازانجام شده است.روش بررسي: تحقيق حاضر به لحاظ هدف كاربردي و از نظر روش از نوع تحقيقات توصيفي  تحليلي مي باشد. جمع آوري داده و اطلاعات به روش اسنادي، كتابخانه اي و پيمايشي صورت گرفته است. در اين راستا،جامعه و حجم نمونه 30 نفر ازكارشناسان و خبرگان شاغل در شهرداري مناطق 4 و 5 است. براي وزن دهي و رتبه بندي شاخص‌ها از تحليل سلسله مراتبي(AHP) و براي جهت تجزيه و تحليل اماري آزمون T استفاده شده است.يافته‌ها و نتيجه‌گيري يافته ها نشان مي دهدكه منطقۀ 4 به عنوان يك منطقۀ برخوردار و منطقۀ 5 به عنوان منطقۀ كم برخوردار است. بررسي شاخص هاي حكمروايي خوب شهري در اين مناطق از شهراهوازنشان مي دهد كه حد مطلوبيت وضعيت حكمروايي خوب شهري در منطقۀ 5 كمتر از حد متوسط بوده است. نتايج حاصل از تحليل براي رتبه بندي مناطق نشان مي دهد كه منطقۀ 4 وضعيت بهتري داشته و منطقۀ 5به عنوان منطقۀ كم برخوردار در اولويت اول براي بهبود شرايط اجراي حكمروايي خوب شهري است.