ارزيابي فصلي شاخص‌هاي جوي آتش‌سوزي (FWI) جنگل در نواحي رويشي ايران با كاربست برونداد همادي ECMWF-ERA5

روند آتش‌سوزي‌ جنگل در سال‌‌هاي اخير از نظر تعداد و همچنين مساحت در عرصه‌هاي طبيعي ايران افزايش قابل‌توجهي پيدا كرده است. لذا تهيه نقشه خطر آتش‌سوزي مناطق آسيب‌پذير و تعيين نواحي با ريسك بالاي آتش‌سوزي لازم و ضروري است. هدف از اين پژوهش ارزيابي و مقايسه محصولات همادي آتش‌سوزي جوي FWI منتج‌شده از پايگاه ECMWF-ERA5 در نواحي رويشي ايران است. براي دستيابي به اين هدف از محصول تركيبي ماهواره‌اي مناطق سوخته‌‌شده (FireCCI 5.1.1) با تفكيك افقي 25/0 درجه قوسي طي بازه زماني 2020-2001 و شاخص‌هاي DC، DMC، FFMC، BUI، ISI و FWI با تفكيك افقي 0/5 درجه قوسي طي دوره آماري (2020-1981) استفاده شده است. نتايج نشان داد، آتش‌سوزي در نواحي رويشي ايران فصلي بوده و بيشتر در فصل تابستان و سپس پاييز رخ مي‌دهد. بيشترين سطح سوخته‌‌شده فصل تابستان و پاييز به‌ترتيب مربوط به ارسباران با 102 هكتار و زاگرس 18/1 هكتار است. پايين‌ترين سطح سوخته‌‌شده نيز در ناحيه ايراني-توراني مشاهده شد. بر اساس شاخص‌هاي رطوبتيDC ،DMC  و FFMC كاهش رطوبت مواد سوختني ناشي از افزايش دما و كاهش بارش در تمامي نواحي رويشي ايران به‌ويژه در فصل پاييز و تابستان مشاهده مي‌شود. شاخص DC داراي بالاترين مقادير در بين شاخص‌هاي رطوبتي است به گونه‌اي كه مقادير آن از358/7 تا 1221/7 به‌ترتيب در ناحيه رويشي ارسباران تا خليج-عماني متغير است. شاخص‌هاي رفتار و گسترش آتش‌سوزي شامل BUI، ISI وFWI  در شناسايي مناطق داراي خطر آتش‌سوزي كارايي مناسبي در فصل بهار داشتند. شاخصDMC  با 0.80 بالاترين همبستگي را با مناطق سوخته‌‌شده نشان داد.