اولويت بندي اراضي دشت ميانكنگي براي توسعه شبكه فرعي آبياري و زهكشي (مطالعه موردي: دشت ميانكنگي)

محدوديت منابع آب‌وخاك در بخش كشاورزي در مناطق خشك و نيمه‌خشك جهان، از اساسي‌ترين چالش‌هاي پيش‌روي بشر است. افزون بر اين، كشورهاي در حال توسعه با محدوديت مالي براي توسعه شبكه‌هاي مدرن آبياري و زهكشي مواجه‌اند. بنابراين پتانسيل‌يابي و اولويت‌بندي مناطق براي توسعه و تجهيز شبكه‌هاي آبياري و زهكشي در اين مناطق ضروري است. در اين تحقيق اولويت‌بندي اراضي كشاورزي دشت ميانكنگي شهرستان هيرمند واقع در استان سيستان و بلوچستان، جهت توسعه شبكه فرعي آبياري و زهكشي مورد بررسي قرار گرفت. در ابتدا پرسشنامه‌هايي طراحي شد و بيش از 120 عدد از آن توسط كارشناسان و پژوهشگران تكميل شد و سپس بر اساس شاخص‌هاي آماري، مورد وزن‌دهي قرار گرفت. سپس بر اساس گزارش‌هاي موجود، پژوهش‌هاي ميداني، مطالعات اوليه و تجزيه‌وتحليل داده‌ها، پارامترهاي موثر انتخاب گرديد. پارامترهاي مؤثر براي اولويت‌بندي به دو بخش عوامل طبيعي- فيزيكي و عوامل اقتصادي- اجتماعي تقسيم‌بندي گرديد. اين پارامترها از اهميت يكسان برخوردار نبوده و درجه تأثير هريك متفاوت است. در بين عوامل طبيعي- فيزيكي در شرايط مختلف اقليمي، حاصلخيزي و كيفيت خاك با امتياز 34 (از 100) و در بين عوامل اقتصادي- اجتماعي، تراكم جمعيت با 25 بيشترين وزن را دارا بودند. در نهايت اراضي كشاورزي منطقه در 11 اولويت براي توسعه شبكه فرعي آبياري و زهكشي طبقه‌بندي شدند. اراضي كشاورزي روستاهاي عليمراد، پودينه و ملاعظيم روديني بيشترين اولويت و اراضي كشاورزي روستاهاي دهمرده،كنگ ملاعبدالله كمترين اولويت را براي توسعه شبكه فرعي آبياري و زهكشي را دارا بودند. پيشنهاد مي‌شود كه از اين روش براي شناخت بهتر عوامل موثر در روستاهاي مجاور براي توسعه شبكه آبياري و زهكشي استفاده شود.