اثر توأمان تنش‌هاي شوري و خشكي بر عملكرد و اجزاي عملكرد گلرنگ در شرايط آب و هوايي كاشمر (تحت آزمايش گلداني)

تنش‌هاي شوري و خشكي از جدي‌ترين مشكلات توليد محصولات كشاورزي در بسياري از نقاط دنيا به‌ويژه در مناطق خشك و نيمه‌خشك مي‌باشند. بر اين اساس، پژوهشي گلداني به‌منظور بررسي اثر توأمان تنش‌هاي شوري و خشكي بر عملكرد و اجزاي عملكرد گلرنگ در زمستان سال 1400 و بهار سال 1401 در منطقه‌ي كاشمر اجرا شد. آزمايش به‌صورت فاكتوريل در قالب طرح كاملاً تصادفي با سه تكرار انجام شد. عامل‌هاي آزمايش سه سطح آب آبياري شاملW1=75%، W0=100% و 50%= W2 نياز آبي و چهار سطح شوري شامل S2=8،S1=4، S0=./7 و 12= S3 دسي‌زيمنس بر متر بودند كه در خاك لومي شني اعمال شدند. نتايج جدول تجزيه واريانس نشان داد كه اثر توأمان تنش شوري و خشكي بر وزن دانه در بوته، تعداد طبق در بوته، تعداد دانه در طبق، وزن هزار دانه و بهره‌وري آب در سطح يك درصد معني‌دار بود. در شرايط توأمان تنش شوري و خشكي شديد وزن دانه در بوته و بهره‌وري آب نسبت به تيمار شاهد به‌ترتيب به اندازه‌ي 64.17 و 43.29 درصد كاهش يافت. افزايش هم‌زمان تنش شوري و خشكي وزن دانه در بوته را نسبت به تيمار شاهد به‌ترتيب 45.19 و 61.1 درصد كاهش داد. نتايج هم‌چنين نشان داد كه حد آستانه شوري آب آبياري براي كاهش عملكرد دانه گلرنگ در شرايط اعمال كم‌آبياري، 4 دسي‌زيمنس بر متر بود. در بالاترين سطح شوري، تغيير سطح آبياري از W1 به W2 بهره‌وري مصرف آب را 27.63 درصد كاهش داد. در شرايط آبياري با آب غيرشور (S0)، تغيير سطح آبياري از W0 به W1 و از W1 به W2 باعث كاهش معني‌دار بهره‌وري مصرف آب نگرديد. با توجه به يافته‌هاي اين پژوهش مي‌توان گفت در شرايط دسترسي به آب غيرشور، تيمار W1S0 براي منطقه‌ي مورد مطالعه قابل توصيه مي‌باشد.