ارزيابي مكاني عملكرد و شاخص بهره‌وري آب باران در گندم ديم با استفاده از مدل AquaCrop-GIS (مطالعه موردي: استان كردستان)

گندم به‌عنوان يكي از مهمترين محصولات زراعي در ايران و جهان سهم قابل توجهي از سطح زير كشت و توليد را به ‌خود اختصاص داده است. كمبود منابع آب در اقليم خشك ايران استفاده بهينه از منابع آب موجود را ضروري مي‌سازد. تحليل مصرف بهينه آب در توليدات كشاورزي با استفاده از شاخص بهر‌وري آب انجام مي‌گيرد. در اين مطالعه برآورد بهره‌وري آب باران در كشت گندم ديم در سطح استان كردستان با استفاده از مدل AquaCrop-GIS انجام شد. اطلاعات عملكرد از صندوق بيمه محصولات كشاورزي و در بازه شش ساله 1394-1393 الي 1399-1398 اخذ و مورد استفاده قرار گرفت. همچنين براي اطلاعات پايه مورد نياز از اطلاعات ايستگاه‌هاي هواشناسي سينوپتيك و همچنين بانك داده‌هاي جهاني خاك استفاده شد. نتايج مدل نشان دهنده شاخص توافق 90 درصدي در فرآيند شبيه‌سازي است. همچنين با توجه به ميانگين شاخص بهره‌وري آب محاسبه شده توسط مدل، نقشه پهنه‌بندي مناطق مستعد كشت گندم ديم ارائه گرديد. شهرستان كامياران با دارا بودن ميانگين شاخص بهره‌وري آب معادل 0.68 كيلوگرم بر مترمكعب مستعدترين بخش استان براي كشت گندم ديم شناسايي گرديد. با توجه به شرايط ويژه استان كردستان پيشنهاد مي‌گردد توسعه سطح زير كشت با توجه اولويت مناطق مستعدتر و با استناد به شاخص بهره‌وري آب باران در سطح استان صورت پذيرد.