بررسي تأثير بيوچار و شوري آب آبياري بر شاخص‌هاي عملكرد و درصد پروتئين كينوا در شرايط كم‌آبياري

اين تحقيق با هدف بررسي اثرات شوري و بيوچار در شرايط كم‌آبياري بر گياه كينوا انجام شد. آزمايش در شرايط گلخانه به‌صورت فاكتوريل و در قالب طرح كاملا تصادفي با سه تكرار انجام گرفت. تيمارها شامل سه تيمار آب آبياري (60، 80 و 100 درصد نياز آبي گياه )، سه تيمار بيوچار (صفر، 2 و 4 درصد وزني خاك گلدان ) و سه تيمار كيفيت آب (1، 4 و 7 دسي زيمنس بر متر) بود. از زمان كاشت تا زمان استقرار گياهچه، تمام گلدان‌ها به صورت كامل و با آب شيرين و تا حد ظرفيت زراعي آبياري شد. سپس گلدان‌ها به‌صورت يك روز در ميان توزين شده و در هر سطح بيوچار و شوري، كمبود آب تا حد رطوبت براساس تغييرات وزن گلدان محاسبه شد. در پايان فصل كشت، برداشت دانه از سنبله انجام شد. پارامترهاي شاخص سطح برگ، وزن سنبله، عملكرد دانه، بهره‌وري مصرف آب و درصد پروتئين دانه در هر گلدان به‌دقت اندازه‌گيري شد. نتايج نشان داد اثرات سطوح آب آبياري، بيوچار و شوري در سطح احتمال يك و پنج درصد بر پارامترهاي اندازه‌گيري شده معني‌دار بود. با كاهش آب آبياري مقدار پارامترهاي كمي و عملكرد گياه كاهش يافت. بيشترين مقدار پارامترها از تيمار 100 درصد مقدار آب آبياري حاصل شد كه از اين نظر با تيمار 80 درصد آب آبياري معني‌دار نبود. استفاده از بيوچار تا سطح 2 درصد وزني خاك باعث افزايش پارامترها شد. كاربرد بيوچار در سطح 2 و 4 درصد وزني به‌ترتيب 23.5 و 12.08 پروتئين دانه را نسبت به تيمار شاهد افزايش داد. با توجه به اينكه تفاوت معني‌داري از نظر عملكرد بين تيمار شوري 2 و 4 دسي زيمنس بر متر مشاهده نشد و درصد پروتئين دانه در شوري 4 دسي زيمنس بيشتر از 2 دسي زيمنس بود، مي‌توان از آب با شوري 4 دسي زيمنس براي آبياري كينوا استفاده كرد.