بررسي اثر كم‌آبياري(DI) و آبياري بخشي ناحيه ريشه (PRD) بر بهره‌وري آب و خصوصيات فتوسنتزي گياه ماش (Vigna radiate L.)

به‌منظور بررسي اثر كم آبياري و آبياري بخشي ناحيه ريشه بر بهره‌وري آب و پارامترهاي فتوسنتزي گياه ماش، آزمايشي در سال 1399 به‌صورت كرت خرد شده بر پايه بلوك‌هاي كامل تصادفي در سه تكرار در مزرعه تحقيقاتي دانشگاه ايلام اجرا شد. تيمارهاي آزمايشي شامل سه سطح آبياري (100، 70 و 50 درصد نياز آبي گياه) به‌عنوان تيمارهاي اصلي و سه روش آبياري (معمولي، PRD ثابت و PRD متغير) به‌عنوان تيمارهاي فرعي بود. نتايج نشان داد كه اثر تنش آبي بر بهره‌وري آب، كارايي كربوكسيلاسيون و كارايي مصرف آب فتوسنتزي در سطح يك درصد معني‌دار بود. همچنين اثر متقابل تنش آبي و روش آبياري بر بهره‌وري آب و كارايي كربوكسيلاسيون معني‌دار بود. در همه روش‌هاي آبياري بيشترين مقدار بهره‌وري آب در سطح آبي 75 درصد حاصل شد. بيشترين مقدار بهره‌وري آب به مقدار Kg/m0.349 در سطح آبياري 75 درصد نياز آبي و روش PRD متغير اتفاق افتاد. در سطوح آبياري 100 و 75 درصد نياز آبي بين مقدار بهره‌وري آب روش آبياري معمولي و PRD متغير تفاوت معني‌دار وجود نداشت. در تنش‌هاي آبي شديد بهره‌وري آب در روش PRD متغير به طور معني‌دار از دو روش ديگر بيشتر بود. بنابراين در شرايط كم‌آبياري، استفاده از روش PRD، در كاهش اثرات تنش خشكي موثر مي‌باشد.