آسيب‌شناسي مديريت مقاصد گردشگري در مناطق بياباني(نمونه موردي: شهرستان بافت)

هدف: مقاصد گردشگري از طريق شناسايي آسيب‌ها و مديريت آن براي جذب گردشگر با هم رقابت مي‌كنند؛ بر همين اساس اين پژوهش با هدف شناسايي چالش‌ها و مشكلات مديريت گردشگري در مقصد بياباني شهرستان بافت انجام شد. روش و داده: پژوهش حاضر از نظر هدف توسعه‌اي و پيمايشي و از نظر ماهيت تئوري كلان است. در اين پژوهش از روش پيمايش و مصاحبه نيمه ساختاريافته استفاده شده و تحليل داده‌ها به روش كيفي، كدگذاري باز، مركزي و انتخابي مبتني بر تحليل محتوا است. جامعه آماري شامل كارشناسان شهرستان بافت واقع در استان كرمان با تعداد نمونه ۳۰ نفر است. داده‌ها از طريق مصاحبه جمع‌آوري و طبقه‌بندي و تجزيه و تحليل داده‌ها از طريق تحليل تفسيري و نرم‌افزار Maxqda در قالب كدگذاري باز انجام شد. يافته‌ها: بر اساس نتايج، از مجموع ۳۰ متن مصاحبه، ۴۳۷ كد جمع‌آوري و در ۸ دسته اصلي تحت عنوان چالش‌ها و مشكلات مقصد گردشگري بياباني بافت تقسيم‌بندي شده است. به اين ترتيب عدم دسترسي به منابع آبي در مناطق بياباني با ۱۲۰ كد بيشترين فراواني را دارد. همچنين، يافته‌ها حاكي از آن است كه فرصت‌هاي توسعه گردشگري در مناطق كويري بايد بر اساس جغرافياي كويري و بحران‌هاي موجود و همچنين اهداف بازاريابي و توسعه، آموزش‌هاي محلي و توسعه منابع انساني سازمان‌دهي شود. زيرا بدين ترتيب مي‌توان آسيب‌هاي احتمالي مقصد را  شناسايي كرده و به منظور توسعه هرچه بيشتر آن‌ها را اصلاح نمود. نتيجه‌گيري: نتايج حاكي از آن است كه مديريت گردشگري در اين مقصد با چالش‌هاي فراوان مديريتي مواجه است. از اين رو بايد منابع اوليه، ويژگي‌هاي مقصد و مهارت‌هاي رقابتي آن تعيين شود تا همسويي اهداف تجاري با اهداف توسعه پايدار بلندمدت مقصد موجب شود، مقصد شكننده به مقصدي سازگار با محيط زيست، پايدار و گردشگرپسند تبديل شود. نوآوري، كاربرد نتايج: تا قبل از اين پژوهش، پژوهش مشابهي در زمينه مديريت گردشگري در شهرستان بافت انجام نشده و نتايج آن در توسعه پايدار و بلندمدت گردشگري در اين مقصد بياباني تأثيرگذار است.