تأثير هشت هفته تمرين مقاومتي دايره‌اي بر سطوح پلاسمايي پرپتين و اندوتلين 1 در مردان مبتلا به ديابت نوع دو

مقدمه: در طول دهه‌هاي اخير فعاليت بدني به‌عنوان يك ابزار كمكي كليدي در كنترل بسياري از بيماري‌ها از جمله بيماري ديابت درآمده است. هدف از اين مطالعه بررسي تأثير 8 هفته تمرين مقاومتي بر سطوح پلاسمايي پرپتين و اندوتلين 1 مردان مبتلا به ديابت نوع دو بود. روش‌ها: پژوهش حاضر از نوع نيمه‌تجربي است. نمونۀ آماري اين پژوهش را 38 مرد مبتلا به ديابت نوع دو تشكيل دادند كه به‌صورت تصادفي به دوگروه 19 نفري تجربي و كنترل تقسيم شدند. آزمودني‌هاي گروه تجربي 8 هفته تمرين مقاومتي را سه جلسه در هفته با شدت متوسط اجرا كردند. 24 ساعت قبل و بعد از 8 هفته تمرين، سطوح پلاسمايي پرپتين، اندوتلين 1 و شاخص‌هاي مرتبط با ديابت نوع دو به روش الايزا اندازه‌گيري شد. براي بررسي تغييرات درون‌گروهي از آزمونt  همبسته و تفاوت بين‌گروهي ازآزمون t مستقل استفاده شد. جهت تجزيه‌و‌تحليل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS استفاده شد (0.05≥P). يافته‌ها: نتايج t همبسته نشان داد كه سطوح پلاسمايي پرپتين و شاخص مقاومت به انسولين (0.001=P) و همچنين اندوتلين 1 پلاسما (0.001=P) در پس آزمون نسبت به پيش‌آزمون گروه تجربي كاهش معني‌داري يافته است. همچنين نتايج آزمون t مستقل نيز نشان داد كه سطوح پلاسمايي پرپتين وشاخص مقاومت به انسولين (0.001=P) و اندوتلين 1 (0.002=P) در پس آزمون گروه تجربي نسبت به كنترل به‌طور معني‌داري كمتر است. نتيجه‌گيري: باتوجه به نتايج به‌دست آمده به‌نظر مي‌رسد انجام تمرين‌هاي مقاومتي باعث بهبود حساسيت به گلوكز از طريق كاهش پرپتين و كاهش احتمال ابتلا به فشارخون از طريق كاهش اندوتلين 1 در افراد مبتلا به ديابت نوع دو مي‌شود.