اثر تمرين هوازي بر عملكرد سيستم رنين-آنژيوتانسين موضعي و مقاومت به انسولين در عضله گاستروكنميوس موشهاي ديابتي نوع دو

مقدمه: هدف مطالعۀ حاضر بررسي اثر تمرين هوازي بر عملكرد سيستم رنين-آنژيوتانسين موضعي و مقاومت به انسولين در عضلۀ دوقلو موش‌هاي ديابتي نوع دو بود.روش‌ها: تعداد 18 سر موش نر نژاد C57BL/6 به دو گروه تقسيم شدند: 1- موش‌هاي تغذيه شده با رژيم غذايي استاندارد به‌مدت 12 هفته (گروه كنترل)، 2- موش‌هاي تغذيه شده با رژيم غذايي پُرچرب به‌مدت 12 هفته همراه با تزريق استرپتوزوتوسين (گروه ديابت). موش‌هاي ديابتي به‌طور تصادفي به دو گروه تقسيم شدند: 1- گروه ديابت-بي تحرك، 2- گروه ديابت-تمرين. موش-هاي تمريني به‌مدت هشت هفته و پنج روز در هفته با سرعت متوسط 19 متر بر دقيقه و مدت 45 دقيقه بر روي نوارگردان تمرين كردند. 24 ساعت پس از آخرين جلسه تمريني، موش‌ها قرباني شدند. عضلۀ دو قلو استخراج و براي اندازه‌گيري بيان ژن‌هاي آنژيوتانسين 2، گيرندۀ Mass، گيرنده At1 و انتقال دهنده گلوكز 4 (Glut4) در فريز 80- درجۀ سانتي‌گراد نگه‌داري شد.يافته‌ها: نتايج نشان داد بيان ژن گيرندۀ Mass و Glut4 در موش‌هاي ديابت-تمرين به‌طور معناداري از گروه ديابت-بي‌تحرك بيشتر بود. همچنين، بيان ژن آنژيوتانسين 2، شاخص مقاومت به انسولين و گلوكز خون ناشتا در عضله موش‌هاي ديابت-تمرين در مقايسه با موش‌هاي ديابت-بي‌تحرك به‌طور معناداري كمتر بود. همچنين، بيان گيرنده At1 در گروه ديابت-تمرين نسبت به گروه ديابت -بي‌تحرك به طور غيرمعناداري كمتر بود.نتيجه‌گيري: يافته‌هاي مطالعۀ حاضر نقش مهم ‌تمرين ورزشي در بهبود سيستم رنين-آنژيوتانسين موضعي در عضلۀ اسكلتي را نشان مي‌دهد. هشت هفته تمرين هوازي از طريق كاهش بيان آنژيوتانسين 2، گيرنده At1 و افزايش سطوح گيرنده Mass، مي‌تواند سبب كاهش مقاومت به انسولين عضلاني و بهبود بيماري ديابت نوع دو ‌شود.