دادرسي فوري در دعاوي خانوادگي

منظور از دادرسي فوري نوعي رسيدگي قضايي است كه سرعت رسيدگي و عدم ورود به ماهيت دعوي و حذف تشريفات رسيدگي از ويژگي‌هاي خاص آن است و نتيجه اين نوع رسيدگي كه در قالب دستور موقت متجلي مي‌گردد، در واقع نوعي اقدام احتياطي براي حفظ حقوق خواهان است. دستور موقت در دعاوي خانوادگي تفاوت ماهوي با دستور موقت موضوع قانون آيين دادرسي مدني ندارد و اصولاً از همان شرايط تبعيت مي‌كند اما وجود برخي مصلحت‌انديشي‌ها كه اقتضاي رسيدگي به مسائل مهم و حساس خانوادگي است، چهره‌اي تازه به نهاد دستور موقت در دعاوي خانوادگي بخشيده است. بي‌نيازي از سپردن تأمين و اخذ موافقت رئيس حوزه قضايي، مدت‌دار بودن و امكان وحدت موضوع دعواي اصلي و دستور موقت از اوصاف خاص نهاد دستور موقت در دعاوي خانوادگي به شمار مي‌رود. ماده 7 قانون حمايت خانواده مصوب 1391 به دستور موقت در دادگاه خانواده اختصاص يافته و در مقايسه با مقررات سابق، تغييرات قابل توجهي داشته است. مقاله حاضر، با روش كتابخانه‌اي و به‌صورت توصيفي- تحليلي به مطالعه نهاد دادرسي فوري در دعاوي خانوادگي در پرتو تغييرات قانون حمايت خانواده مصوب 1391 پرداخته و پس از ذكر پيشينه تاريخي دستور موقت در دادگاه خانواده، ويژگي‌هاي خاص اين نهاد و مصاديق آن در دعاوي خانوادگي را مورد تحليل قرار داده است.