ارائه‌ چارچوب تصميم‌گيري براي سنجش عوامل مؤثر بر توسعه‌ گردشگري ساحلي ايران

گردشگري ساحلي پتانسيل ايجاد فرصت‌هاي اقتصادي و اشتغال در بسياري از كشورها را دارد. هدف از تحقيق حاضر، تحليل عوامل مؤثر بر توسعه گردشگري ساحلي ايران با استفاده از روش‌هاي تصميم‌گيري چندشاخصه است. بدين منظور، ابتدا عوامل مؤثر بر توسعه گردشگري ساحلي در ايران با استفاده از ادبيات موضوع و بهره‌گيري از نظرات خبرگان و روش دلفي فازي شناسايي شدند. اين تحقيق از نظر هدف، كاربردي و از ديد شيوه‌ گردآوري داده‌ها پيمايشي است. جامعه آماري اين تحقيق را خبرگان صاحب‌نظر در زمينه‌ گردشگري ساحلي ايران تشكيل مي‌دهند. با استفاده از روش نمونه‌گيري قضاوتي از نظرات 15 نفر از خبرگان در حوزه‌ تحقيق استفاده شده است. پس از گردآوري داده‌ها، با استفاده از روش آنتروپي شانون اهميت و وزن هر يك از عوامل مشخص مي‌شود. سپس با استفاده از روش ارزيابي نسبت جمعي (ARAS) به ارزيابي و اولويت‌بندي عوامل پرداخته شده است. براساس روش آنتروپي، عامل «بازاريابي و تبليغات در مورد جاذبه‌هاي گردشگري مناطق ساحلي» از بيشترين اهميت در حوزه‌ توسعه گردشگري ساحلي ايران برخوردار است. نتايج تحقيق نشان داد كه در بين عوامل مؤثر بر توسعه گردشگري ساحلي ايران، «امنيت مناطق ساحلي»، «ايجاد فرصت اشتغال و توجه به محصولات و مشاغل محلي در مناطق ساحلي» و «امكانات تفريحي در مناطق ساحلي» داراي بالاترين اولويت مي‌باشند.