ارزيابي و مقايسه ميزان برآورد تبخير و تعرق گياه گندم با استفاده از الگوريتم سبال و روش پنمن – مانتيث در منطقه چاه نيمه هاي سيستان و بلوچستان

برآوردميزان آب مصرفي گياه يا تبخير و تعرق براي مديريت و برنامه‌ريزي منابع آب و كشاورزي، توازن هيدرولوژيكي و همچنين تخمين تقريبي عملكرد محصول ضرورت دارد. روش‌هاي مختلفي براي تعيين تبخير و تعرق در مقياس‌هاي كوچك با استفاده از اندازه‌گيري‌هاي ميداني مانند لايسيمتر وجود دارد كه از دقت بالايي برخوردار هستند، اما در اين تحقيق از روش‌هاي مبتني بر دورسنجي و استفاده از تصاوير ماهواره‌اي استفاده شده است. بنابراين در اين تحقيق از تصاوير ماهواره لندست 8 براي سال‌هاي 1396 و 1398 استفاده شده و نتايج به دست آمده از روش مبتني بر سنجش از دور (سبال) با داده‌هاي اندازه‌گيري شده در ايستگاه هواشناسي زهك به منظور برآورد تبخير و تعرق با استفاده از روش فائو پنمن مانتيث مقايسه شد. با استفاده از شاخص‌هاي آماري مانند خطاي نسبي و ضريب تبيين به بررسي توانايي و عملكرد الگوريتم سبال پرداخته شد. مقايسه نتايج نشان داد تبخير و تعرق به دست آمده به روش سبال داراي مطابقت قابل قبولي با تبخير و تعرق برآورد شده از روش پنمن مانتيث است و اختلاف معني داري بين دو روش محاسبه شده وجود ندارد. بدين صورت كه مقادير شاخص‌هاي آماري در سال هاي 1396 و 1398 براي ضريب تعيين به ترتيب برابر 0.82 و 0.95، براي ريشه ميانگين مربعات خطا (RMSE) به ترتيب داراي مقادير 2.15 و 1.27 و همچنين ميانگين خطاي مطلق(MAE) به ترتيب داراي مقادير1.49 و1.11 و در نهايت متوسط خطاي اريب(MBE) به ترتيب داراي مقادير 0.27 و 0.09 مي باشد، نتايج حاكي از دقت قابل قبول الگوريتم سبال در برآورد تبخير و تعرق واقعي مي‌باشد.