طراحي چارچوبي براي بكارگيري هوشمندي كسب و كار جهت بهبود ارتباط دانشگاه و صنعت

هدف پژوهش حاضر شناسايي ابعاد (لايه‎ها) چارچوبي براي بكارگيري هوشمندي كسب و كار جهت بهبود ارتباط بين دانشگاه و صنعت مي‌باشد. روش پژوهش با توجه به هدف آن، كاربردي و از حيث شيوه اجرا، كيفي، از نوع توصيفي و تحليل مضمون مي‌باشد. براي گردآوري اطلاعات از روش دلفي فازي استفاده شده است. جامعه آماري اين پژوهش شامل 12 نفر از استادان و متخصصان حوزة ارتباط با صنعت به روش دردسترس انتخاب و مصاحبه با آن‌ها انجام شد. با توجه به تحليلي كه از روش تحليل مضمون جهت شناسايي لايه‎هاي بكارگيري هوشمندي كسب و كار جهت بهبود ارتباط بين دانشگاه و صنعت به اجرا در آمده است، 7 بعد و 57 شاخص شناسايي و تأييد شده است. تجزيه‌وتحليل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزارMAXQDA 2018، انجام گرفت. نتايج نشان داد كه ابعاد بكارگيري هوشمندي كسب و كار جهت بهبود ارتباط بين دانشگاه و صنعت شامل لايه اول/آماده سازي محيط، لايه دوم/جمع آوري داده‌ها، لايه سوم/ ETL)  ( استخراج انتقال بارگذاري داده‌ها، لايه چهارم/ انباره سازي داده‌ها، لايه پنجم/ (UI) واسط كاربر، مديريت فراداده و مديريت تغيير مي‌باشد.