ارتباط بين باورهاي مذهبي و رضايت از زندگي در بازنشستگان دانشگاه علوم پزشكي رفسنجان

سابقه و هدف: به موازات افزايش جمعيت سالمندان پرداختن به عوامل مؤثر بر سلامت جسماني و رواني آنان ازجمله دين و جهت‌گيري مذهبي اهميت ويژه‌اي يافته است. اين مطالعه با هدف بررسي تعيين همبستگي بين رضايت از زندگي و باورهاي مذهبي انجام شد.روش كار: پژوهش حاضر از نوع توصيفي-تحليلي و مقطعي است. جامعۀ آماري تمامي كارمندان بازنشستۀ دانشگاه علوم پزشكي رفسنجان بود كه از ميان آنان 158 نفر به‌صورت سرشماري وارد مطالعه شدند. جمع‌آوري داده‌ها با استفاده از پرسش‌نامه‌هاي رضايت از زندگي داينر و همكاران و جهت‌گيري مذهبي آلپورت انجام شد. به‌منظور تحليل داده‌ها نيز از ضريب همبستگي پيرسون استفاده شد. در اين پژوهش همۀ موارد اخلاقي رعايت شده است و مؤلفان مقاله تضاد منافعي گزارش نكرده‌اند.يافته‌ها: ميانگين سني شركت‌كنندگان در مطالعه 8.24±59.78 بود و بيش از نيمي از شركت‌كنندگان زن و بيشتر آنان متأهل؛ با مدرك تحصيلي ديپلم و از نظر اقتصادي نيز متوسط بودند. نتايج نشان داد بين نمرۀ رضايت از زندگي با باورهاي مذهبي و مؤلفۀ جهت‌گيري بيروني همبستگي مثبتي وجود داشت. همچنين بين رضايت از زندگي شركت‌كنندگان بالاي 60 سال، متأهل، بازنشستگان مرد، افراد با تحصيلات بالاي ديپلم و با وضعيت اقتصادي متوسط با باورهاي مذهبي همبستگي مثبتي مشاهده شد.نتيجه‌گيري: با‌ توجه به كاهش‌يافتن رضايت از زندگي در دوران بازنشستگي و سالمندي به‌دليل مشكلات جسماني و رواني، باورهاي مذهبي مي‌تواند جبران‌كنندۀ محدوديت‌هاي ناشي از مشكلات جسماني و رواني باشد و رضايت از زندگي را افزايش دهد.