تحليل نقش سياست هاي گردشگري در ارتقاء جايگاه ديپلماسي جمهوري اسلامي ايران در قلمرو ژئوپليتيكي شامات

زمينه و هدف: در حال حاضر ايران با توجه به توانايي بالقوه فراوان توسعه گردشگري، بنا به دلايل مختلفي توفيق چنداني در زمينه بهره برداري از اين مزيت را نداشته است. نوع نگرش نسبت به گردشگري، سياست هاي نامناسب گردشگري، تبليغات منفي دشمنان ج ا ايران و عدم توجه به خدمات رفاهي – توريستي گردشگري از موانع اصلي عدم توسعه گردشگري مي باشد كه در پژوهش حاضر يكي از اين عوامل، نقش سياست هاي گردشگري ج ا ايران در ارتقاء جايگاه ديپلماسي ج ا ايران در قلمرو ژئوپليتيكي شامات مورد تحليل قرار گرفته است . روش بررسي: اين پژوهش با روش توصيفي-تحليلي و كاربردي(عملي) و از نوع پژوهش هاي اكتشافي صورت گرفته است . جامعه آماري تحقيق را كليه صاحب نظران حوزه هاي گردشگري و ژئوپليتيك تشكيل مي دهند كه حجم نمونه آن بر اساس مدل كوكران تعداد 35 نفر تخمين زده شد.يافته ها: پژوهش حاضر با استفاده از آزمون ميانگين، آزمون بينوميال تست و ضريب همبستگي پيرسون در نرم افزار spss به ارزيابي متغيرهاي عوامل ميزان موفقيت گردشگري جمهوري اسلامي ايران، ارزيابي سياست هاي گردشگري جمهوري اسلامي ايران و رابطه سياست گردشگري بر ميزان موفقيت ديپلماسي گردشگري جمهوري اسلامي ايران در قلمرو ژئوپليتيكي شامات مي پردازد. بحث و نتيجه گيري: نتايج نشان داد كه سياست هاي گردشگري ج ا ايران با عوامل ساختاري و كارگزاري رابطه اي بسيار ضعيف و ضعيف دارند، سياست هاي گردشگري با عوامل فرآيندي فاقد رابطه مي باشد و اين سياست ها با عوامل زمينه اي از رابطه متوسطي برخوردار مي باشد.