رديابي آفت كش ديازينون در آب و خاك شاليزارهاي استان مازندران با استفاده از Gas chromatography–mass spectrometry (GC-MS)

زمينه و هدف: مصرف گسترده آفت كش ديازينون به عنوان يكي از آفت كش هاي شاخص ارگانوفسفره، براي كنترل كرم ساقه خوار برنج، مشكلات عديده محيط زيستي در استانهاي شمالي كشور در پي دارد. اين تحقيق با هدف تعيين غلظت آفت كش ديازينون، وضعيت بالفعل شاليزارهاي استان مازندران را از منظر آلودگي آب و خاك بررسي مي كند.روش بررسي: در مجموع 50 نمونه آب و خاك براي كشت اول و 30  نمونه آب و خاك در كشت دوم نمونه برداري گرديد و پس از انتقال به آزمايشگاه توسط دستگاه گاز كروماتوگرافي مورد اندازه گيري قرار گرفت. نمونه برداري در سه فصل بهار، تابستان  و اوايل پاييز (براي كشت دوم برنج) انجام شد.يافته ها: بيشترين غلظت ديازينون در نمونه هاي آب كشت اول در ساري0.45 و آمل0.46 ميلي گرم در ليتر  و در كشت دوم،2.53 ميلي گرم در ليتر در محمودآباد و سرخرود 2.36 ميلي گرم در ليتر و در نمونه هاي خاك سياهكلا 147 و بابل 80  نانوگرم بوده كه بنظر مي رسد بخش هاي واجد غلظت بالاتر  در بخشهاي مركزي و شمالي استان متمركز هستند.بحث و نتيجه گيري: نتايج حاصله بيانگر آن است كه در طي دوره كشت برنج بالاخص كشت دوم با توجه به افت دما در پاييز و بارندگي،مردم منطقه در معرض غلظت بيشتري از اين آفت كش قرار دارند كه ضرورت توجه بيش از پيش به اعمال روش هاي مديريت تلفيقي آفات بمنظور كاهش مصرف آفت كش هاي ارگانوفسفره بويژه جايگزيني ديازينون را اجتناب ناپذير مي سازد.