مطالعه تطبيقي رابطه انسان و معماري از منظر زيبايي‌شناسي در دوره‌هاي كلاسيك، مدرن و پست‌مدرن

زمينه و هدف: ارتباط جدايي ناپذير انسان و معماري در طول دوره‌هاي مختلف، چه به صورت ترسيم شباهت نسبي يا قياس تشبيهي بين ساختار بدن انسان و معماري، چه به دلايل زيباشناسي و چه به دلايل نمادين، همواره مورد توجه بوده است. تلاش نگارنده بر آن است تا نوع ارتباط انسان و معماري را در دوره‌هاي كلاسيك، مدرن و پست‌مدرن بر مبناي شباهت ها و تفاوت هاي آن بررسي نمايد. هدفي كه دنبال مي شود، مطالعه تطبيقي اين ارتباط در دوره‌هاي مذكور، جهت رسيدن به شناخت شناسي رابطه انسان و معماري از منظر زيبايي‌شناسي است. پرسش اصلي اين پژوهش بر آن است كه معماري غرب با انسان به عنوان موضوعي زيبايي‌شناسانه در طول دوره‌هاي مختلف چگونه برخورد كرده است؟روش بررسي: اين پژوهش از نوع كيفي به صورت توصيفي-تحليلي است و جهت شناخت جايگاه انسان در زيبايي شناسي معماري دوره‌هاي مختلف با بهره گيري از ادبيات موضوعي، به روش تطبيقي، ديدگاهي تفسيري را در پيش مي گيرد.يافته ها: يافته ها بيانگر آن است از شروع دوران كلاسيك تا مدرن، معناي ضمني و نمادين زيبايي‌شناسي كه برگرفته از كالبد انساني بود به تدريج محو شده است.بحث و نتيجه گيري: رابطه معماري و انسان از منظر زيبايي‌شناسانه در دوره كلاسيك با تأكيد بر بعد نمادين و دوره مدرن با تأكيد بر بعد پراگماتيك، رويكردي كالبدانگارانه از طريق منطق رياضياتي بوده است؛ اما در دوره پست‌مدرن به رويكردي كالبد-ذهن انگارانه مبدل شده است؛ بدين معني كه در پست مدرنيسم بر حضور انسان از طريق فضاي معماري تأكيد گرديده و الگوي كالبد انسان به عنوان موضوعي زيبايي‌شناسانه (فرم و مضمون) در دوره هاي قبل، اكنون به بحث تجربه انسان از مكان مبدل شده است كه از طريق ادراك كالبدي معماري امكانپذير مي باشد، كه رويكردي زيبايي شناسانه را در خود حمل مي كند.