تحليل ميزان اهميت ابعاد حكمروايي خوب بر ارتقاء‌ ساختار مديريتي شهرهاي ميانه‌اندام (مطالعه موردي: شهر ميانه)

زمينه و هدف: مطالعات شهري در ايران عمدتاً بر كلان‌شهرها متمركز است و كمترين توجه به ساختار مديريتي شهرهاي مياني ​​معطوف است. در اين مطالعه ضمن پرداخت به اين شكاف، سياست‌ها و شيوه‌هاي محرك رشد مديريت شهري فراگير، ايمن، انعطاف‌پذير و پايدار در شهرهاي ميانه‌اندام بررسي مي‌شود.روش بررسي: پژوهش از لحاظ هدف، از نوع كاربردي مي‏باشد كه به روش توصيفي ـ تحليلي و مبتني بر مطالعات كتابخانه‏اي و بررسي‏هاي ميداني انجام گرفته است. حجم نمونه آماري با استفاده از نمونه‌گيري در دسترس، 30 نفر از اساتيد و متخصصين مديريت شهري با روش نمونه‌گيري هدفمند به انجام رسيده است. جهت تحليل داده‌ها از نرم‌افزار SPSS و مدلسازي معادلات ساختاري با رويكرد روش حداقل مربعات جزئي از نرم‌افزار Smart PLS جهت ارزيابي مدل مفهومي تحقيق استفاده شده است.يافته ها: تحليل ضرايب مسير مربوط به ۸ بعد مورد بررسي نشان مي‌دهد كه شاخص قانونمندي (0.745) بالاترين تأثير و بعد از آن به ترتيب شاخص‌هاي مسئوليت‌پذيري (0.684)، مشاركت (0.661)، عدالت (0.641)، شفافيت (0.529)، كارايي و اثربخشي (0.429)، پاسخگويي (0.356)، و سپس اجماع محوري (0.317) كمترين تأثير را بر ساختار مديريت شهري داردبحث و نتيجه گيري: نظام برنامه‌ريزي و ساختار مديريت شهرهاي مياني فاقد يك رويكرد منسجم و مشخص جهت ارائه چشم‌انداز آتي است كه در درون انبوهي از بي‌برنامگي‌ها و ناكارآمدي‌ها گرفتار شده‌اند كه با نهادينه كردن الگوي حكمروايي خوب شهري در نظام مديريت و برنامه‌ريزي كه حركت به‌سوي مديريت محلي است تا بتوانند در فرايندي پيوسته و ساختاري، آرام آرام به توسعه مطلوب دست يابند.