اثربخشي روش آموزش معكوس در يادگيري خودراهبر و خودكارآمدي دانشجويان دانشگاه فرهنگيان (مطالعه موردي: دانشجويان پرديس خواهران دانشگاه فرهنگيان واحد بندرعباس)

پژوهش حاضر، با هدف بررسي تأثير كلاس درس معكوس در يادگيري خودراهبر و خودكارآمدي دانشجويان دانشگاه فرهنگيان انجام شد. طرح اين پژوهش از نوع پيش ‌آزمون‌پس‌ آزمون با گروه كنترل است. در نيم‌سال اول تحصيلي 1401-1400 از ميان 100 نفر (پنج كلاس) از دانشجويان پرديس خواهران دانشگاه فرهنگيان واحد بندرعباس حاضر در درس كاربرد فناوري اطلاعات و ارتباطات در آموزش 2، به‌روش نمونه‌گيري در دسترس 40 نفر انتخاب شدند و به‌روش تصادفي ساده در دو كلاس 20نفري به دو گروه كنترل و آزمايش تقسيم شدند. براي گردآوري داده‌هاي مربوط به يادگيري خودراهبر و خودكارآمدي، از پرسش‌نامة استاندارد يادگيري خودراهبر فيشر و همكاران و پرسش‌نامة خودكارآمدي شِرر و مادوكس استفاده شد. به‌منظور تحليل داده‌هاي آماري، از تحليل كوواريانس چندمتغيري  و نسخة 24 نرم‌افزار اس‌پي‌اس‌اس استفاده شد. نتايج حاصل از تحليل داده‌ها نشان داد كلاس درس معكوس تأثير مثبت و معناداري در يادگيري خودراهبر و خودكارآمدي دانشجويان داشته است؛ بدين‌معنا كه كلاس درس معكوس به افزايش خودراهبري و خودكارآمدي دانشجويان منجر مي‌شود.