آيا فراي در نقد اتيكال ايتوس را ناديده گرفته است؟

فراي متأثر از نگرش‌هاي تفسيري قرون وسطي و متعهد به آموزه‏هاي اصحاب نقد نو و تكيه بر روش‏شناختي ساختارگرا، نظريات بديعي دربارۀ چگونگي تحليل ساختار اثر ادبي به‌دست داده است. او در بوطيقاي ادبي خود، معناي اثر ادبي را برساخته‏اي از عناصر و مؤلفه‏هايي مي‏داند كه از زواياي چهارگانه وجه، سمبول، آركي‌تايپ و ژانر مي‏توان به آن دست يافت. در چنين چارچوبي، او مؤلفه‏هاي ايتوس، ميتوس و دايانويا را عناصر اساسي برسازندۀ معنا بر مي‏شمارد. اما در اين ميان، به نظر مي‏رسد به شكلي درخور به ايتوس پرداخته نشده است. در اين جستار ابتدا با واكاوي لوازم و عواقب نظري آنچه فراي بدان پاي‌بند است، مي‏كوشيم پاسخي براي اين مسئله به دست دهيم كه اولاً، چرا در نقد اتيكال، كه الزاماً مبتني بر ايتوس است، ايتوس كنار گذاشته مي‏شود. در ادامه، ضمن تبيين روش‏شناختيِ تحليل فراي، ايتوسِ وانهاده‌شده به چه شكلي در چارچوب نظري فراي نمايان مي‏شود. در پايان مشخص مي‏شود كه ايتوس نه به‌واسطۀ ملاحظات روش‏شناختي، بلكه به‌سبب ملاحظات غايت‏شناختي بخشي از چارچوب نظري فراي را تشكيل مي‏دهد.