متنوع‌سازي صادرات و نابرابري درآمد در ايران

هدف از اين مطالعه بررسي تاثير متنوع‌سازي صادرات بر نابرابري درآمد در ايران به روش خودرگرسيون با وقفه توزيعي (ARDL) و داده‌هاي دوره زماني 1363 الي 1397 است. بدين منظور ضريب جيني به‌عنوان شاخص نابرابري درآمد در نظر گرفته شده‌ است و تنوع‌پذيري صادرات با استفاده از شاخص هرفيندال- هيرشمن و بر اساس ارزش صادرات اقلام مختلف صادراتي محاسبه شده است. نتايج حاصل از تجزيه و تحليل هم‌انباشتگي نشان مي‌دهند تنوع‌پذيري در ابتدا نابرابري درآمد را افزايش مي‌دهد ولي بعد از رسيدن به سطح خاصي از تنوع‌پذيري، نابرابري درآمد كاهش مي‌يابد كه اين نتيجه نشان‌دهنده‌ي رابطه U معكوس شكل بين نابرابري درآمد و متنوع‌سازي صادرات است. همچنين فرضيه كوزنتس مبني بر رابطه U معكوس شكل ميان نابرابري و درآمد سرانه نيز پذيرفته مي‌شود. از طرف ديگر، نتايج تجربي نشان مي‌دهند افزايش اندازه دولت سبب افزايش نابرابري درآمد مي‌شود ولي نرخ تورم اثر معني‌داري بر نابرابري ندارد. يافته‌‌هاي اين پژوهش دلالت‌‌هاي سياستي مهمي به منظور افزايش متنوع‌سازي صادرات با هدف كاهش نابرابري درآمد دارند.