ارزيابي ايمني سازه‌اي و غير سازه‌اي مراكز بهداشتي و درماني اوليه در شهر تبريز

مقدمه: محيط ارائه مراقبت‌هاي بهداشتي بايد حداكثر ايمني را براي پرسنل و مراجعان فراهم نمايد. لذا مطالعه حاضر با هدف ارزيابي ايمني سازه‌اي و غيرسازه‌اي مراكز بهداشتي و درماني اوليه در شهر تبريز انجام شد. مواد و روش‌كار: مطالعه توصيفي- تحليلي حاضر در سال ۱۳۹۸ در ۴۰ مركز خدمات جامع سلامت شهر تبريز اجرا گرديد. ابزار مطالعه، پرسشنامه محقق ساخته‌اي بود كه روايي محتوايي با كسب نمره ۰/۹۱ و ۰/۸۴ بترتيب براي شاخص‌هاي CVR و CVI مورد تاييد قرار گرفت. پژوهشگران، ميزان انطباق فضاي فيزيكي اين مراكز را با چك ليست مورد استفاده به روش مصاحبه، مشاهده و مرور اسناد مورد ارزيابي قرار دادند. نتايج بررسي‌ توصيفي براي متغيرهاي كيفي بصورت فراواني (درصد) و متغيرهاي كمّي بصورت ميانگين (انحراف‌معيار) گزارش گرديد. به منظور تعيين ارتباط اطلاعات زمينه‌اي با وضعيت ايمني مراكز، بسته به دو يا چندحالتي بودن متغيرها از آزمون T-test، ANOVA و متعاقباً Tukey استفاده شد. يافته‌ها: نتايج مطالعه نشان داد كه ميزان رعايت ايمني سازه‌اي، غيرسازه‌اي و كل براي فضاي فيزيكي مراكز خدمات جامع سلامت مورد بررسي به ترتيب برابر با ۴۸/۲، ۳۷/۴ و ۴۳ درصد است. بر مبناي نقاط برش آماري تعيين شده مي‌توان سطح رعايت ايمني سازه‌اي و كل مراكز خدمات جامع سلامت را در حد متوسط، و سطح رعايت ايمني غيرسازه‌اي آن ها را نيز در سطح ضعيف دسته‌بندي نمود. يافته‌هاي تحليلي نيز نشان داد كه بين منطقه شهري با ايمني غيرسازه‌اي ارتباط آماري معني‌دار وجود دارد؛ بطوريكه كه ايمني غيرسازه‌اي مراكز خدمات جامع سلامت واقع در منطقه ۴ شهري به طور معني‌دار از مراكز خدمات جامع سلامت قرار گرفته در منطقه ۱۰ شهري بيشتر بود. نتيجه‌گيري: وضعيت ايمني فضاي فيزيكي مراكز خدمات جامع سلامت شهر تبريز در سطح نامطلوب ارزيابي گرديد، لذا اين مراكز قادر نخواهند بود در صورت وقوع بحران‌هاي جدي به جامعه تحت پوشش خود خدمت رساني مناسب داشته باشند.