بررسي تطبيقي دلالت‌هاي منابع عربي و فارسي دوره اسلامي بر مباني قدرت و مشروعيت سياسي عصر اشكاني و عصر ساساني

پيرامون مباني قدرت و مشروعيت سياسي در ايران باستان خصوصاً در دوره ساساني سخن بسيار گفته شده است و اغلب از الهي بودن سلطنت، تبارگرايي، قدرت و عدالت به عنوان عناصر چهارگانه قدرت و كسب مشروعيت در ايران باستان نام برده شده، اما تا كنون مطالعه‌اي تطبيقي درباره عصر ساساني با ديگر دوره‌ها انجام نشده است. با توجه به تفاوت عناصر مشروعيتزا در حكومت‌هاي مختلف ايران پيش از اسلام، پژوهش پيش رو كوشيده است با استفاده از شيوه مطالعات مقايسه‌اي و با تكيه بر منابع فارسي و عربي دوره اسلامي كه در بر دارنده خداي‌نامه‌ها و ديگر منابع كتبي باقي‌مانده از دوره ساساني و به قلم نويسندگان عصر ساساني است، به مقايسه اين عناصر در دوره ساساني و اشكاني بپردازد. نتيجه اين مقايسه حكايت‌گر آن است كه اين منابع در معرفي حكومت اشكانيان كمتر به عناصر مشروعيت‌زا توجه نشان داده‌اند و بيشتر در جهت مشروعيت‌زدايي از اشكانيان قلم زده‌اند، در حالي كه به شدت به دنبال معرفي عناصر مشروعيت‌زا براي حكومت ساسانيان هستند