اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر خودمراقبتي و هموگلوبين گليكوزيله بيماران زن مبتلا به ديابت نوع دو

مقدمه: ديابت نوع دو 90 تا 95 درصد مواردِ تازه تشخيص داده شده ديابت در بزرگسالان را تشكيل مي ‌دهد. هدف اين پژوهش تعيين ميزان اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر خودمراقبتي  و هموگلوبين گليكوزيله در بيماران زن مبتلا به ديابت نوع دو بود.روش كار: در اين مطالعه نيمه تجربي پيش‌ آزمون و پس ‌آزمون با پيگيري، 30 زن مبتلا به ديابت نوع دو كه از دي ماه 1398 تا ارديبهشت ۱۳۹9 مراجعه ‌كننده به انجمن ديابت ايران واقع در استان تهران بودند با روش نمونه‌گيري تصادفي انتخاب شدند و به طور تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل تخصيص يافتند (هر گروه 15 نفر). گروه آزمايش (تحت درمان مبتني بر پذيرش و تعهد به مدت 8 جلسه هفتگي هر جلسه 90 دقيقه) و گروه كنترل تحت درمان‌هاي معمول قرار گرفتند. ابزار جمع ‌آوري اطلاعات پرسشنامه‌ مقياس خودمراقبتي ديابت و هموگلوبين گليكوزيله در سه مرحله خط پايه، پس از مداخله و پيگيري سه ماهه جمع‌ آوري شدند. داده ‌ها در نرم ‌افزار SPSS-21 با استفاده از روش تحليل واريانس اندازه ‌گيري مكرر مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.يافته ‌ها: يافته ‌ها نشان داد كه در گروه تحت درمان مبتني بر پذيرش و تعهد، ميانگين نمره خودمراقبتي  به طرز معناداري بالاتر از گروه كنترل است. به علاوه، زنان مبتلا به ديابت گروه آزمايش در ميانگين نمره هموگلوبين گليكوزيله در مقايسه با گروه كنترل به نحو قابل توجهي كاهش پيدا كردند (0.001 P). نتيجه‌گيري: نتايج اين پژوهش نشان داد كه درمان مبتني بر پذيرش و تعهد مي‌تواند در بهبود خودمراقبتي و كاهش هموگلوبين گليكوزيله در زنان مبتلا به ديابت نوع دو موثر باشد. پژوهشگران براي بسط يافته‌هاي اين مطالعه، درمان مبتني بر پذيرش و تعهد را بر روي بيماران مشابه در ساير بيمارستان ‌ها اجرا نمايند.