بررسي رابطه بين چشم‌انداز زمان و درگيري تحصيلي با نقش ميانجي خودكارآمدي در دانشجويان

مقدمه: امروزه درگيري تحصيلي به دليل جامعيت در توصيف انگيزه و يادگيري توجه روز افزون پژوهشگران و مربيان را به خود جلب كرده است، هدف پژوهش حاضر بررسي نقش چشم‌ انداز زمان در درگيري تحصيلي با واسطه‌گري خودكارآمدي دانشجويان بود. روش كار: پژوهش حاضر يك مطالعه همبستگي در قالب معادلات ساختاري بود. جامعه پژوهش حاضر شامل تمامي دانشجويان كارشناسي دانشگاه يزد (10436 نفر) در سال تحصيلي 1399-1398 بود. شركت ‌كنندگان شامل 381 دانشجوي كارشناسي (170 دختر و 211 پسر) بودند كه به روش نمونه ‌گيري تصادفي خوشه‌ اي انتخاب شدند. در اين پژوهش از مقياس چشم‌ انداز زمان، درگيري تحصيلي و خودكارآمدي استفاده شد. تجزيه و تحليل داده‌ ها با استفاده از نرم ‌افزار AMOS و در قالب مدل ‌سازي معادلات ساختاري انجام شده است. يافته ‌ها: نتايج نشان داد ابعاد آينده (0.15=β و 0.05 P) و حال جبرگرا (0.27=β و 0.01 P) اثر مستقيم و معناداري بر درگيري تحصيلي دارد. علاوه بر اين ابعاد آينده (0.16=β و 0.01 P) و حال لذت ‌گرا (0.09=β و 0.05 P) با واسطه ‌گري خودكارآمدي اثر غيرمستقيم مثبت و حال جبرگرا اثر غيرمستقيم و منفي بر درگيري تحصيلي دارد (0.20=β و 0.01 P). به عبارت ديگر خودكارآمدي در رابطه بين چشم‌ انداز زمان و درگيري تحصيلي داراي نقش ميانجي جزئي بود. نتيجه ‌گيري: بر اساس يافته ‌ها مي ‌توان نتيجه گرفت كه چشم ‌انداز حال لذت ‌گرا هنگامي كه در ارتباط با متغيرهاي ديگري مانند خودكارآمدي پايين همراه باشد مضر است اما در صورت همراهي با سطح بالاي خودكارآمدي مضر نمي ‌باشد و به واسطه خودكارآمدي، درگيري تحصيلي را افزايش مي ‌دهد. هم‌چنين مي ‌توان از نتايج اين پژوهش جهت افزايش درگيري تحصيلي دانشجويان استفاده كرد.