نقش واسطه‌اي راهبردهاي تنظيم شناختي هيجان در رابطه كاركردهاي اجرايي و تاب‌آوري در آتش‌نشان‌هاي شهر تهران

مقدمه: اين پژوهش با هدف ارائه مدل شناختي از تاب‌آوري و بررسي رابطه كاركردهاي اجرايي و تاب‌آوري با ميانجي‌گري راهبردهاي تنظيم شناختي هيجان انجام پذيرفت. روش كار: در اين پژوهش از روش همبستگي از نوع مدل يابي معادلات ساختاري استفاده شد. جامعه آماري اين پژوهش، كليه آتش‌نشان‌هاي مشغول به كار در 131 مركز آتش‌نشاني شهر تهران در نيمه اول سال 1398 بود. از اين بين 207 نفر با روش نمونه‌گيري تصادفي انتخاب شدند. براي جمع‌ آوري داده‌ها از پرسشنامه تاب‌آوري (Connor و Davidson، 2003)، پرسشنامه تنظيم شناختي هيجان (CERQ) (Garnefski، 2002)، نسخه رايانه‌ اي آزمون استروپ كلاسيك (CST، 1935) و نسخه رايانه‌ اي آزمون دسته‌بندي كارت‌هاي ويسكانسين (WCST) (Berg و همكاران، 1948) استفاده شد. يافته ‌ها: تحليل داده ‌ها با روش مدل سازي معادلات ساختاري نشان داد كه كاركرد‌هاي اجرايي با تاب‌آوري ارتباط مستقيم معنادار (0/01 P) و راهبرد‌هاي سازگارانه تنظيم شناختي هيجان با تاب‌آوري رابطه مثبت معنادار (0/01 P) و راهبرد‌هاي ناسازگارانه تنظيم شناختي هيجان با تاب‌آوري رابطه منفي معنادار (0/01 P) دارد، اما بين كاركردهاي اجرايي و راهبردهاي سازگارانه و ناسازگارانه تنظيم شناختي هيجان ارتباط معنادار موجود نداشت (0/05 P). اثر غيرمستقيم‌ كاركردهاي اجرايي به تاب آوري معنا دار نبود (0/05 P). نتيجه ‌گيري: نتايج اين پژوهش نشان داد مدل پژوهش از برازش مطلوبي برخوردار است. با توجه به يافته ‌هاي اين پژوهش مي توان تاب‌ آوري را از طريق كاركردهاي اجرايي پيش‌ بيني كرد و تاب ‌آوري افراد را با ارتقا راهبرهاي تنظيم شناختي هيجان و كاركردهاي اجرايي تقويت كرد.