ملاحظاتي روش شناختي در آزمايش‌هاي علوم شناختي: موردكاويِ تصويربرداري تشديد مغناطيسي كاركردي از كاركرد هيجاني ترس

مقدمه: در مسير شكل‎گيري علوم، همواره نقش كليدي و تضمين ‌كنندۀ معرفتي براي اتكاي دانشمندان به تجربه يا مشاهده در نظر گرفته شده است. دانشمندان تجربي همواره ادعا داشته‌اند كه براي نظريه‌هاي خود شواهد قابل اعتمادي دارند. از آن‌ رو كه روان‌شناسي شناختي مدعي است مي‌تواند با استفاده از روش‌هاي نوينِ تصويربرداريِ مبتني بر روش‌هاي فيزيك و رياضي به مسئلۀ شناخت ‌بپردازد، اين پژوهش سعي دارد تا نشان دهد ثبت تصويرهاي عصبي و فعاليت‌هاي كمّي و آماري به تنهايي نمي‌تواند منجر به استنتاج‌هاي قابل اعتماد شود. روش كار: در اين پژوهش از تحليل مفهومي و استدلال فلسفي جهت بررسي نظريه بار بودن استنتاج‌هاي حاصل از تصويربرداري استفاده شد.يافته‌ها: در اين مقاله نشان داده شده است كه پيش فرض‌هاي نظري براي تفسير تصاوير تصويربرداري ِتشديدِ مغناطيسيِ كاركردي (fMRI) Functional magnetic resonance imaging) مي‌تواند نقشي سرنوشت ساز براي پيشرفت و گسترش عميق‌تر روان‌شناسي شناختي فراهم نمايد، زيرا قابليت اطمينان استنتاج‌هاي حاصل از تصويربرداري با چالشي جدي مواجه است.نتيجه‌گيري: به عنوان يكي از مصاديق، مطالعۀ موردي روي تفسير تصاوير fMRI ترس صورت گرفته و نشان داده شده است كه استنتاج‌هاي دانشمندان از تصويرهاي مغز به شدت نظريه ‌بار است و تفسيرهاي موجود يگانه راه نگريستن به اين تصويرها نيستند. بنابراين، وجود سؤال‌هاي بي‌پاسخ روش‌شناختي، جايگاه معرفتي و درجۀ اطمينان به تفسير داده‌هاي حاصل از اين تصويربرداري را متزلزل مي‌سازد.