بررسي مداخلات كالبدي در بافت‌هاي تاريخي و تاثير آن بر انسجام و پيوستگي سازمان فضايي مطالعه موردي: بافت تاريخي شهر تبريز

شهرها عالي‌ترين سيستم‌ها و شبكه‌هاي پيچيده‌اي هستند كه تاكنون ظهور يافته‌اند. آنها فراتر از بحث تعادل كلاسيك، نيازمند بي‌شمار انرژي براي حفظ ساختار منسجم خودشان هستند. بنابراين در توسعه شهرها بايد به اين نكته توجه داشت كه يك شبكه پيچيده و منسجم، شامل يك ساختار سلسله مراتبي و همپيوند است كه در مقياس‌هاي مختلف فضايي و در طي زمان ظهور مي‌يابد و براي حفظ اين انسجام بايد به ساختار همپيوند آن پايبند بود. ساختار اصلي شهر به‌عنوان فرم دهنده استخوان‌بندي و شكل شهري تأثير بسزايي در نحوه ارتباط و ترتيب فضايي فضاهاي شهري داشته است. برخي پارامترها در طول زمان نقـش پررنگ‌تري در شكل‌دهي به ساختار شهري داشته‌اند و برخي برعكس. يكي از روش‌هايي كه بر پايه استفاده از رايانه و روش‌هاي علمي در زمينه مطالعات شهري بـه كاررفتـه اسـت، تكنيـك چيدمان فضايي است. هدف از ايـن مقالـه شـناخت كـاربردي تكنيـك چيدمان فضا در مطالعه پيكره‌بندي و ساختار اصلي شهر بافت تاريخي تبريز در طي يك سده اخير مي‌باشد كه با استفاده از بررسـي تطبيقي بين دوره‌هاي تاريخي (1349،1297و1400) به تحليل پارامترهاي تكنيك چيدمان فضايي (اتصالات، هم پيوندي، عمق فضا و انتخاب) با استفاده از نقشه‌هاي خطوط محوري پرداخته شده است است و نتايج بـه صـورت داده‌هاي گرافيكي و رياضي ارائه شده است. يافته‌هاي تحقيق بيانگر آن است كه  محورها و مسيرهاي بافت تاريخي و مركزي شهر تبريز اهميت و نقش خود را از دست داده است اما پتانسيل و ظرفيت احياي مجدد نقش و اهميت خود را در ساختار اصلي شهر دارند.