ارزيابي تغييرات كاربري اراضي حوضه كيوي چاي و تحليل روند تغييرات بارش و دماي آن در دوره هاي آتي با مدل هاي CMIP5

تنوع آب و هوا و تغيير كاربري / پوشش زمين تأثير قابل توجهي در رژيم هاي هيدرولوژيكي به ويژه در مناطق خشك و نيمه خشك كه داراي مشكلات بحراني كمبود آب هستند، دارد. بنابراين تخمين و ارزيابي تغييرات آب هوايي و كاربري اراضي و پيامدهاي ناشي از آن در هر حوضه آبريز امري ضروري است. اين مطالعه با استفاده از داده‌هاي چهار مدل گزارش پنجم ارزيابي تغيير اقليم(CMIP5) تحت دو سناريو خوش‌بينانه و بدبينانه (RCP8.5 و RCP4.5) با كاربست مدل ريز گرداني LARS-WG6 تغييرات آب‌وهواي حوضه كيوي چاي را مورد بررسي قرار داد. تغييرات بارش و دما طي سه دوره مختلف(2040-2021، 2060-2041 و2080-2061) نسبت به دوره پايه (2019-1987) موردبررسي قرار گرفته و جهت واسنجي و صحت سنجي مدل LARS-WG6، داده‌هاي مشاهداتي و داده‌هاي خروجي مدل‌ها با استفاده از آزمونه‌اي F و T و همچنين شاخص‌هاي RMSE ،MSE ،MAE و R2 مورد مقايسه و ارزيابي قرار گرفت . بر اساس نتايج حاصل از اكثر مدل‌ها و متوسط مدل‌هاي موردبررسي درمجموع انتظار مي‌رود ميزان بارش و دماي حداقل و حداكثر در تمام مدل‌هاي موردبررسي، نسبت به دوره پايه افزايش يابد. همچنين نتايج ارزيابي تغييرات كاربري اراضي با طبقه‌بندي شي گرا نشان داد كه كاربري مرتع به ترتيب با مساحت 1224.18 و 1046.59 كيلومترمربع بيشترين مساحت در هر دو دوره را در برگرفته درحالي‌كه در سال 1987 كاربري مسكوني با مساحت 3.66 كيلومترمربع و در سال 2019 كاربري آب با مساحت 3.77 كيلومترمربع كمترين مساحت را داشتند. همچنين بيشترين كاربري تغييريافته كاربري مرتع به كشاورزي ديم(181 كيلومترمربع) بوده است كه نشان‌دهنده تخريب مراتع است. يافته هاي پژوهش حاضر نشان داد كه تغييرات كاربري اراضي در بازه زماني 33 ساله (1987-2019) به سمت كاهش اراضي مرتغي و همچنين افزايش اراضي زراعي ديم در سطح حوضه پيش رفته است وقوع خشكسالي در برخي قسمت هاي اين حوضه به شكلي سالانه و فصلي است كه نشان دهنده اثر تغيييرات اقليمي بر تغيير كاربري اراضي است